من از خراسان و
تو از تبریز و
او از ساحل بوشهر
با شعرهامان شمع‌هایی خُرد
بر طاق این شب‌های وحشت برمی‌افروزیم
یعنی که در این خانه هم
چشمان بیداری
باقی‌ست
یعنی در اینجا می‌تپد قلبی و
نبض شاخه‌ها زنده‌ست
هرچند
با زهرِ سبزآلود و از وحشت آکنده‌ست…
«سیاوش کسرایی»
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing