شهریور بوی مرگ می‌دهد
بوی خون هایی که نشُسته‌اند؛

یکی می‌گفت:
درخت مرگ،
هر سال
در شهریور گل می‌دهد

من اما دیدم که نهال‌اش را،
نهالِ مرگ را ؛
سالهای طولانی‌ست
که کاشته‌اند،
و پای هر نهال را
به جای آب، خون ریختند..

شهریور،
بوی انگورهای کالِ له شده می‌دهد،
مزه‌ی گَسِ دهان جمع کن مرگ را...
و بوی اشک‌های بی‌صدا
و ناله‌های بدون شیون...

و تصویر «مادران داغدار
بر سجاده ها» را...

ما هنوز
در انتظاریم؛
چرا جای زخم بریدن بال‌هایمان
خوب نمی‌شود؟

یکی دیگر می‌گفت :
ققنوس نیستیم اما
یک روز با همین بال‌های زخمی
پرواز را
تجربه می‌کنیم..

من اما هنوز
منتظرم،
درختی که آن سال‌ها
با خون
آبیاری شد
میوه‌هایش
پرنده باشد...

«ایراندخت»

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing