🟢«چرخۀ عدالت»؛

نظریه ای عمومی که ریشه در ایران قدیم دارد و در دوره اسلامی پرورانده شده است. معمولاً برای تعیین میزان تاب آوری دولت ها و نیز تشخیص نقاط قوت و آسیب پذیر حکومت ها به کار می رود. بر استعاره باغ و باغبان از یک سوی، و حکومت مالیاتی/غیر رانتی از سوی دیگر، استوار است و می گوید:
جامعه چونان بوستانی است که حکومت نگهبان آن است؛ اقتدار دولت به نیروی مسلح است؛ اما ارتش قوی نیازمند پول و مالیات از شهروندان است؛ مالیات بر کار و اشتغال جامعه؛ اشتغال نیازمند امنیت؛ و امنیت مبتنی بر قانون/ عدالت؛ و قانون برای استقرار محتاج به دولت است.
این تصویر، البته آرمانی و ساده است اما مدلی تحلیلی است که کارکرد توصیف، پیش بینی و تجویز مهم دارد؛ با این فرض که دولت مهم ترین کارگزار تعادل جامعه است، کمک می کند دریابیم حکومت ها- مثلاً از قاجار تا کنون- از کدام ناحیه، دچار آسیب شدند و چرا ؟ همچنین، قوت و ضعف حکمرانی کنونی کجا است و بی نظمی و فساد از کدام ناحیه رخنه کرده یا ممکن است فرصت نفوذ یابد؟ لازم است ابتدا به اصلاح و ترمیم کدام ناحیه توجه شود و چرا؟

🆔@Feirahi

Comments

Be the first to add a comment