پرسش پیش روی ما دیگر این نیست که آیا ایران تغییر خواهد کرد، بلکه این است که چگونه تغییر خواهد کرد و آیا جهان در کنار مردم ایران خواهد ایستاد تا آنها تصمیم بگیرند چه چیزی در انتظارشان است.
گذار مبتنی بر وحدت پدرم هرگز به دنبال قدرت برای قدرت نبوده است. او همیشه روشن و ثابت قدم بوده: نقش او کمک به هدایت ایران در گذار تاریخی به سیستمی است که مردم ایران آزادانه خود انتخاب خواهند کرد.
در سالهای پیش رو، ایران به رهبری پایدار و معتبر نیاز خواهد داشت که قادر باشد نسلها، ایدئولوژیهای سیاسی، اقوام و ادیان را به هم پیوند دهد؛ رهبری که احترام بینالمللی کسب کند و در عین حال در برابر ایرانیان پاسخگو باشد.
این موضوع بازگرداندن گذشته نیست؛ این موضوع تضمین آینده است.
خطر سکوت و افراط تاریخ روشن است: وقتی جامعه بینالمللی یک جامعه در حال گذار را نادیده میگیرد، فضای حاکم شدن افراطیها ایجاد میشود.