راستش هیچ وقت نتوانستم حرف‌های عبدالکریمی را جدی بگیرم. اینجا هم نکات خوبی مطرح می‌کند، ولی وقتی به طرح راه حل می‌رسد نشان می‌دهد که اسیر دلبستگی های نوجوانی خودش مانده. می گوید باید بین دو گروه سنت گرا و تجددگرا آشتی ایجاد کرد و چاره در احیاء اندیشه‌های شریعتی است. ادعا می‌کند شریعتی درکی عمیق از سنت و تجدد داشت، ولی هم سنت گرایان و هم تجدد گرایان از او کینه دارند. خوب اگر بحث کینه و عداوت است، آن‌ وقت چطور می‌شود در شریعتی راه حلی برای آشتی سنت و تجدد پیدا کرد؟ تکلیف تجددگرایانی که می‌گویند شریعتی تجدد نمی‌فهمید و سنت گرایانی که می گویند شریعتی سنت سرش نمی‌شد چیست؟ اساسا این نوع صف بندی‌ها با آشتی ختم نمی‌شود، چاره مدارا و تحمل دیگری است که این هم در همه حال ممکن نیست و گاه کار به زورآزمایی می‌کشد.