چرا در کسب و کارهای خرد عقب مانده ایم؟
این آگهی رو در صفحه فیسبوکم نشر دادم، یکی از دوستان ساکن پاریس کامنت گذاشته که استادش میگه در بین همه انواع حنا، حنای ایران مرغوبترین هست.
نه تنها حنا، ایشان گفتند که
«ما اینجا ۵ ساله
که حنا میخریم. جورای مختلفش رو امتحان کردیم، انصافا بهترینش ایرانی بود و رنگش خیلی خوبه، هیچ اضافه و مینرال هم نداره. در ایام کرونا حنای سرخ دیگه تو لندن نیست. دخترم نتوروپات هست و تو خونمون همیشه طبیعت خیلی ولکام بوده.
در پاریس آروما زون هست که یه مغازه کوچولو بود و از جاهای مختلف منجمله ایران منابع آیور ودیک وارد میکرد، بسته بندی غربی میکرد و کلی میفروخت.
حالا خیلی جاهای فرانسه شعبه های عریض طویل زده. ایرانیا، حداقل اونایی رو که همسن و سالم می بینم فایده ای تو تولیدات طبیعی نمی بیند اما سنگ پای قزوین، و سفیداب با یه اسم تجاری sexy کلی فروخته میشه»
به این نوع کامنتها دقت میکنم، در تک تک کلماتش فرصتهایی نهفته که اگه چینیها به سرقت نبرده باشند میتونه منبع درآمد برای روستاها باشه. ای کاش شرکت دانش بنیانی بود که کلا روی بسته بندی متمرکزمیشد..
🆔 @RuralWomenIssues 👩🌾