امروز مطلبی میخواندم درباره کتابخانه کنگره آمریکا "چگونه بزرگترین کتابخانه دنیا تصمیم میگیرد چه چیزی تاریخ شود؟" صرف نظر از اینکه این بازوی پژوهشی کنگره علاوه بر کتاب، لوح گلی باستان تا شوهای تلویزیونی و بازیهای ویدئویی را نگهداری میکند و بیش از صد و هفتاد و پنج میلیون اثر در دل خود دارد که تومار دعای ایرانی قرن هجدهم بر پوست آهو یکی از آنهاست و صد و هشتاد وچهار پتابایت اطلاعات دیجیتال دارد (معادل سی و نه میلیون دیسک دی وی دی) یک نکته نظرم را به خودش جلب کرد: آنها دویست کارشناس توصیهکننده دارند که در زمینههای موضوعی مختلف مسئولیت دارند. آنها میدانند پژوهشگران اکنون به چه چیزی نیاز دارند و امیدوارند که بتوانند آینده را ببینند وتلاش میکنند بفهمند یک پژوهشگر در صد سال آینده به چه چیزی نیاز دارد!
با خواندن آن بیشک یاد کتابخانه مجلس شورای خودمان افتادم و نامهای که دو ماه پیش پیش تعدادی از کارکنان آن منتشر کردند. فرازهایی از آن نامه:
_پذیرش مراجعان که قبلا بیش از هزار نفر در روز بود، به کمتر از بیست نفر رسیده است؛
_نشستهای علمی و پژوهشی فراوان ... بالکل متوقف شده است؛
_خدمات از راه دور، که پیشتر با کیفیت و سرعت انجام میشد، با بستن سایت و اینترنت کتابخانه به بهانه امنیت به صفر رسیده است؛
_ انتشار کتابهای جدید ... به چند عنوان در سال، آن هم با تیراژ سی نسخه تقلیل پیدا کرده، که اکثر آنها نیز فرمایشی و دور از اهداف پژوهشی کتابخانه است ... رونمایی صوری از کتابها، و جعل آمار ...
_خرید منابع مورد نیاز کتابخانه، اعم از کتب چاپی قدیمی، نشریات، اسناد و نسخههای خطی به صفر رسیده است.
از همه بدتر اینکه به هر بهانهی ریز و درشتی، کارکنان کتابخانه را دورکار و کتابخانه را عملا تعطیل میکنند، که در این دورکاریهای هیچ فعل مفیدی انجام نمیشود، و ناچار یک جمع متخصص را معطل گذاشتهاند.
به نظر میرسد مشغلههای آقای قاسمیان و مدیران منصوب ایشان در محفل صداوسیما، پرورش ماهی و میگو، ادارهی رستورانهای زنجیرهای، ادارهی حوزهی علمیه مشکات، ادارهی کارخانهی تولید فرغون، ادارهی گرمخانهی زنان (بهتعبیر خودشان شلتر) و دیگر امور مثلا جهادی، باعث شده کتابخانه مجلس را به عنوان حیاتخلوتی امن برای پوشش دیگر فعالیتهای خود قرار دهند، و تنها از مزایای حقوق نجومی، با اضافهکاری و کشیکِ نایستادهاش بهرهمند شوند.
#حمید_سوری
🔍@Ellinne