✅جوانی که میخواهد #بخشی_از_راه_حل باشد.
🔻به قلم: زینب ابراهیم نواز
🔹صیاد شیخی از همان زمان ورودش به دانشگاه، فعالیتهای زيست محيطی اش را شروع کرد و حالا بعد از سالها همچنان در این راه مستمر و پرتلاش است. تحصیلاتش را از کاردانی آموزشکده محیط زیست تا مقطع دکتری تنوع زیستی دانشگاه تهران ادامه داد و هم اکنون فعالیتهای دانشجویی حوزه محیط زیست و منابع طبیعی را مشاوره و هدایت می‌کند.

🔻1️⃣زینب ابراهیم نواز: خودتان را بیشتر برای مخاطبان نشريه معرفی کنید.
🔹صیاد شیخی: در روستای لواشلو به دنیا آمدم. در یکی از روزهای گرم تابستان و در اوج فعالیتهای محیط های روستایی. دوران کودکی ام و مقطع دبستان را در روستا و مدرسه روستا سپری کردم. هرچند دوران سخت و پرمشقتی بود ولی قابهای زیبای آن روزهای روستا را نتوانستم هیچ کجا پیدا کنم. دوران راهنمایی و دبیرستان را در شهرستان نقده و در مدرسه حافظ و الغدیر گذراندم. خیلی مجالی برای درس خواندن نمی‌یافتم و بیشتر اوقاتمان در طبیعت و فعالیتهای روستا سپری میشد. تابستانها کارها بیشتر هم می شدند. علاقه زیادی به طبیعت و کشاورزی داشتم و آن روزها واژه محیط زیست واژه غریبی برای ما بود و گاهی نام شکاربانی لابلای صحبتهای بزرگترها به گوشمان می رسید.
در اولین سال کنکور رشته نیمه متمرکز تکنولوژی محیط زیست آموزشکده محیط زیست را انتخاب کردم و با توجه به شرایط در همان کد رشته قبول شدم و پس از مصاحبه حضوری که با حضور استاد زنده یاد هنریک مجنونیان داشتم از نیمسال دوم سال ۱۳۸۴ و در مقطع کاردانی وارد آموزشکده محیط زیست شدم. ورود من به آموزشکده محیط زیست نقطه عطف من در زندگی ام بود و افرادی که در این مســیر من را حمایت و تشویق کردند باعث شد که بتوانم تا مقطع دکتری ادامه تحصیل دهم. مقطع کارشناسی و کارشناسی‏ ‌ارشد را بلافاصله بعد از کاردانی در دانشگاههای حکیم سبزواری و دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان گذراندم. پس از مقطع کارشناسی ارشد به خدمت سربازی اعزام شدم و سال بعد از اتمام سربازی و در ســال ۱۳۹۴ جزو پذیرفته شدگان مقطع دکتری تنوع زیستی دانشگاه تهران قرار گرفتم.
یکی از بهترین اتفاق ها در زندگی ام هم دریافت تندیس فداکاری دانشجویان ایران به خاطر فعالیتهای محیط زیستی و آموزش در حوزه محیط زیست بود که در سال ۱۳۹۷ دریافت کردم.

🔻2⃣زینب ابراهیم نواز: می توانيم كمی بیشتر در مورد خصوصيات و علایقتان بدانيم؟
🔹صیاد شیخی: اطرافیان می گویند آدم صبوری هستم و شاید این به خاطر تعاملی است که با طبیعت و تحت تاثیر رفتار پدر و مادرم داشته ام. معمولا نگاهم به موضوعات مثبت و خوشبینانه است و سعی میکنم موردهای منفی را بپذیرم ولی وقتم را صرف آنها نمیکنم. برای کارهایی که فکر میکنم قدرت تغییرش را دارم و تلاش میکنم و انرژی خودم را بیشتر معطوف به فعالیتهایی میکنم که علاقه مند به انجام آنها هستم.
یکی از دغدغه های اصلی من آموزش و آگاهی رسانی بوده و همیشه تلاش کردم در حد توانم مباحث محیط زیستی را به قشرهای مختلف آموزش دهم. علاقه زیادی به عکاسی از حیات وحش و سفر دارم و همیشه به دنبال راهی برای عکاسی و سفر کردن هستم. یکی از آرزوهایم در زندگی تلاش برای محرومیت زدایی و کمک به اشتغال و کارآفرینی به ویژه در جهت کسب و کارهای سبز و محیط زیستی است.

🔻3⃣زینب ابراهیم نواز: چه چیزی در وجود خودتان دیدید که قدم در این مسیر گذاشتید؟
🔹صیاد شیخی: یکی از ویژگیها را شاید بتوانم صبر و تحمل زیاد بگویم و دغدغه ای که برای محرومیت زدایی و حفاظت از طبیعت وجود داشت. اولین قربانیان تخریب محیط زیست و منابع طبیعی، اقشار محروم هستند و در واقع در این دور باطل، هم طبیعت و هم قشر محروم جامعه آسیب دیده و از بین خواهند رفت. از طرفی تشکلهای دانشجویی بهترین حلقه اتصال برای انتقال دانش تخصصی و علم روز در جهت حل مشکلات محیط زیست به شمار می روند. به طوری که بسیار کم مورد توجه قرار گرفته و از ظرفیت آنها در این راستا استفاده شده است.
نیروی علاقه مند، داوطلب و پرانرژی که میتواند با خلاقیت خود منجر به تغییرات بزرگی در جهت حفاظت از محیط زیست و توسعه اقتصاد سبز شود. به سبب فعالیتهای کشوری که در خصوص تشکلهای دانشجویی داشته ام اکنون فضای تعاملی مثبتی با تشکلهای دانشجویی حامی محیط زیست و منابع طبیعی در کشور دارم و این میتواند در تحقق هدف هایم کمک زیادی به من کند.

🔻4⃣چه هدفی را در این راه دنبال می‌کنید؟
🔹صیاد شیخی: هدف من قوت بخشیدن به مسیری است که در نهایت میتواند منتج به پایداری در محیط زیست شود. در واقع تلاش می کنم مسیر را برای رسیدن به محیط زیست و جامعه ای پایدار با کمک تشکل های دانشجویی و مردم نهاد هموار کنم. در محیط زیست هدفهای کلان هیچوقت دیده نشده و جدی گرفته نمی شوند. به خاطر همین همیشه راهکارهای مقطعی و بخش نگر مسئولان در راستای محیط زیست کارساز نیستند. در محیط زیست همه ما هدفهای خودمان را باید به هدف کلان تر گره بزنیم و مسیر را برای رسیدن به آن هدف تقویت کنیم و چه بسا که نتوانیم شاهد اثربخشی کامل آن در زندگی باشیم و آیندگان ما آنها را بتوانند تجربه کنند. امیدوارم روزی شاهد توسعه هر چه بیشتر کسب و کارهای سبز و حضور نیرومند تشکل های دانشجویی در عرصه محیط زیست باشیم.

🔻5⃣زینب ابراهیم نواز: آیا در این مسیر شکست را هم تجربه کرده اید؟
🔹صیاد شیخی: بله این مسیر هم مثل همه مسیرها، شکست هایی داشته و همه آنها تبدیل شدند به تجربه هایی که امروز به ما کمک میکنند مسیر را بهتر و با قدرت بیشتری پیش ببریم. ترس از شکست یکی از عواملی است که خیلی از ماها را برای شروع مسیرهای جدید مردد می کند و چیزی که باید بدانیم این است که هیچ مسیری بدون شکست و تجربه به سرمنزل نهایی خودش نخواهد رسید.

🔻6⃣زینب ابراهیم نواز: از انجمن بگوييد؛ از چه زمانی و چگونه شکل گرفت؟
🔹صیاد شیخی: من از سال ۱۳۸۶ در تشکلهای دانشجویی و در قالبهای مختلف فعالیت میکردم و یک وقفه سه ساله هم بعد از کارشناسی ارشد و در دوران خدمت سربازی با این فضا داشتم. از ســال ۱۳۹۴ پس از قبولی در مقطع دکتری همزمان وارد انجمن علمی دانشجویی محیط زیست دانشگاه تهران شدم. سه دوره عضو شورای مرکزی بودم و یک دوره هم دبیر انجمن.
در همان سالها با باشگاه دانشجویان حامی محیط زیست آشنا شدم و همزمان با انجمن دانشگاه تهران، عضو شورای مرکزی منطقه ۲ کشور در باشگاه هم شدم. پس از یکسال در انتخابات اتحادیه انجمنهای علمی دانشجویی محیط زیست به عنوان دبیر اتحادیه انتخاب شدم و به مدت دو سال به عنوان دبیر اتحادیه فعالیت کردم. البته بعد از مدتی که دبیر اتحادیه بودم به عنوان مسئول دبیرخانه باشگاه دانشجویان حامی محیط زیست و منابع طبیعی هم منصوب شدم. در واقع همه اینها بار مسئولیت زیادی را بر دوشم گذاشته بود و تقریبا شبانه روز در جهت پیشبرد فعالیتهای اتحادیه و باشگاه فعالیت میکردم.
یکی از اصلی ترین دلایل برای پذیرش مسئولیت دبیرخانه باشگاه دانشجویان حامی محیط زیست در حالی که دبیر اتحادیه نیز بودم ایجاد فضای تعاملی بیشتر بین این دو شبکه دانشجویی در حوزه محیط زیست و منابع طبیعی بود. هرچند مشکلات و مسائل بسیار زیادی فعالیتهای این دو شبکه را تحت تاثیر قرار می دادند اما ما تلاش کردیم از ظرفیتهای هر کدام از شبکه ها برای بهتر شدن فضای فعالیتهای دانشجویی محیط زیستی در کشور بهره مند شویم.
در واقع من بنیانگذار این شبکه های دانشجویی نبودم ولی با توجه به اینکه در دوره های آغازین آنها وارد فعالیت شده بودم تمام تلاشم را برای احیای این دو شبکه به کار گرفتم و خوشبختانه با توجه به مشکلات و محدودیتها توانستیم نتایج خوبی به دست آوریم.

🔻7⃣زینب ابراهیم نواز: برای ادامه مسیر در آینده چه برنامه هایی داريد؟
🔹صیاد شیخی: مسیر ما در آغاز راه خود قرار دارد، قطعا این شبکه ها ظرفیت های بسیار بالای در کشور دارد. امیدوارم مسوولان هم در جهت کاهش مشکلات پیش روی این دو شبکه گام بردارند تا بتوانیم با همراهی نیروهای جوان دانشگاهی و تشکلهای علمی و فرهنگی حوزه محیط زیست و منابع طبیعی اتفاق های اثرگذاری را در مباحث کلان محیط زیست در کشـور رقم بزنیم. اتفاق هایی که با خلاقیت و نوآوری منجر به توسعه کسـب و کارهای سبز، آموزش و آگاهی رسانی های محیط زیستی، محرومیت زدایی مناطق محروم با استفاده از ظرفیتهای اکوتوریسم و در نهایت حفاظت از محیط زیست و تنوع زیستی شود.

🔻8⃣زینب ابراهیم نواز: آيا برايتان پیش آمده که ناامید شويد و بخواهيد رها کنید؟ چگونه با اين قضيه مواجه شدید؟ 
🔹صیاد شیخی: ناامید که نه ولی پیش آمده که به خودم بگویم میتوانم از این هم بگذرم یا نه؟ این را که محیط زیست جزو اولویتهای اول و حتی دوم و سوم مسئولان و مردم نیست باید بپذیریم. در واقع ما تلاش میکنیم که این را به موضوعاتی با اولویت بالا تبدیل کنیم. جایگاهی که حق محیط زیست است. در نتیجه این دیدگاه و پذیرش اینکه مسیر آسانی پیش رو نخواهم داشت باعث شده که بتوانم با این تردیدها روبه رو شوم و از آنها عبور کنم.

✅درباره یک صیاد محیط زیستی
🔻به قلم: حسن اجتماعی، کارشناس محیط زیست و رسانه
🔹صیاد شیخی را از دانشکده محیط زیست کرج یا همان آموزشکده محیط زیست کرج میشناسم. صیاد یکی از دانشجویان آموزشکده ای بود کــه محیط بانان، نخبگان، اساتید و مدیران بسیار خوبی را تحویل جامعه محیط زیست داده است. ورودی های این مرکز، پذیرفته‌شدگان مقطع کاردانی دانشگاه دولتی بودند و به نوعی بچه درسخوان. وجود خوابگاه هم، این مرکز را به محلی ایده آل برای دانشجویان شهرستانی بدل کرده بود. جوانانی اغلب هجده ۱۸ ساله با ظاهری ساده اما پر از انگیزه.
صیاد شیخی نیز یکی از آنها بود. از روستای لواشلو در آذربایجان غربی آمده بود تا ته ماجرا را برود و رفت. از کاردانی تکنولوژی محیط زیست تا دکتری تنوع زیستی دانشگاه تهران. اما برای صیاد، این پایان راه نبود. پس همزمان با مقطع دکتری، سفر جدید خودش را آغاز کرد. سفری برای کارآفرینی و ایجاد مشاغل سبز و محیط زیستی بر پایه علم و پژوهش. مسئله ای که نه فقط دغدغه صیاد، بلکه دغدغه تمام فارغ التحصیلان محیط زیستی بود.
پس او همه تجربیاتش در زمینه کارهای داوطلبانه تا تجربیاتش در دانشگاه ها را به کار گرفت و کار خود را با همان سادگی پسر روستایی هجده ساله آغاز کرد. گروههای دانشجویی سراسر کشور را سروسامان داد. متحد کرد و سمینارها و جلسات زیادی را در این راه ترتیب داد. در این مسیر، مراکز دانشگاهی، کارشناسان و رسانه ها را نیز با خود همراه کرد. از نظر من و خیلی از جامعه محیط زیست، صیاد تا همینجا هم کار بزرگی انجام داده است. چون صیاد اعتقاد دارد نباید منتظر ماند و باید #بخشی_از_راه_حل بود.