شناخت ذات انسان با تمام نقص‌هایش، می‌تواند نه فقط سیاست‌ها که حتی زندگی شخصی‌مان را نیز غنا ببخشد. بخش عمده‌ای از افزایش نارضایتی و آسیب‌پذیرتربودن خانواده‌هایی که دارای فرزندان ناتنی‌اند، به جهت تنش‌هایی است که بر سر این‌که والدین ناتنی باید چه اندازه زمان و پول صرف کنند یا خویشتن‌داری بروز دهند، درمی‌گیرد. با این وجود بسیاری از والدین ناتنی در برخورد با فرزندان همسرشان مهربان و سخاوتمندند، و این تا حدی به جهت عشقی است که به همسرشان می‌ورزند. با این همه اما باز هم میان مهر غریزی که والدین ناخودآگاه به پای فرزندانشان می‌ریزند و محبت و بخشندگی عامدانه‌ای که ناوالدهای خردمند نسبت به فرزندان ناتنی‌شان روا می‌دارند تفاوتی هست. در این تفاوت، به زعم دلی و ویلسون، می‌تواند به بهینه‌سازی ازدواج کمک کند. درست است که از دواجی که تنها بر پایه‌ی تلافی‌های «این-به-آن-در»وار بنا شده باشد در مجموع اتفاق شومی است، اما در یک ازدواج موفق هم هر کدام از زوجین باید گذشت و ایثاری را که دیگری در طول زندگی انجام داده گرامی بدارد. در این‌که مهربانی همسر به فرزند ناتنی‌اش، آگاهانه و علی‌رغم امیال درونی اوست، می‌تواند در نهایت به کاسته‌شدن از کینه‌توزی‌ها و کج‌فهمی‌ها شود. این یکی از آن مثال‌هایی است که نشان می‌دهد واقع‌گرایی نسبت به هیجانات کمال‌نیافته، شادمانی بیشتری برایمان به همراه دارد تا پروراندن خیالات خام درباره‌ی احساسات آرمانی که آرزوی داشتن‌اش را داریم.

📘 #لوح_سپید
📄 171
✍️استیون پینکر

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ