نامهی شصت و یک
آلی جان
عزیزم میخواهم بی هیچ درنگی پرتابات کنم میان حرفی که میتوانم بگویم ربط مستقیم دارد با درد آدمی. درد بیپایان. درد بیآرام. دردی که بودنش سبب راهجوییست. دردی که سبب چارهسازیها شده. دردی به طول قرنها که انسان را در راه بییار و پاسدار کرده، آنوقت انسان نشسته به فکر که امان کجا جویم؟ به چی؟ از چی؟ پس ایمان بیاوریم که در امان باشیم. در امن باشیم اما ایمان هم جز اندکی از جانهای درخشان را برنساخته باقی هنوز رموک و دردناک در راهاند. و هزار چارهی ناکارا که کلاف جان و راه را آشفتهتر کرد اما حتم میپرسی چرا باید بودن قرین درد باشد؟ من هم نمیدانم...
دوستانی که کتاب را میخواهند
پیام بدهند
@faryadnaseri