تاریخ اقتصادی ایران
در سال ۱۹۷۶، مونتاژ یک دستگاه شورلت در ایران ۴۵ساعت طول میکشید در حالیکه همین کار در آلمان غربی ۲۵ساعت زمان میبرد.
برآورد سال ۱۹۷۲ نشان میدهد که کالاهای تولیدی ایران ۲۵ تا ۳۳درصد گرانتر از قیمتهای متوسط جهانی است.
ایران در سال ۱۹۷۵ مبلغ ۱/۵ میلیارد دلار(۷درصد درآمد نفتی خود) بابت خسارت ناشی از معطلیها به دلیل تاخیر در تخلیه کالاها در بنادر خود پرداخت کرد!
در سال ۱۹۶۹ مالیات شرکتها فقط ۵٪ درآمد دولت را تشکیل میداد.
در سال ۱۹۷۵، ۲میلیارد دلار سرمایه از ایران خارج شد.
بر اساس سرشماری ۱۹۷۶، ۵۳٪ مردم ایران در دهاتها زندگی میکردند.
بر اساس گزارش سال ۱۹۷۵ موسسهء هودسن، اگر ایران به هدفهای توسعه خود در سال ۱۹۸۵ برسد باز اقتصادی خواهد داشت نه خیلی زیاد پیشرفتهتر از اقتصاد هند و برابر یا کمی کمتر از اقتصاد مکزیک.
در میان ملّیگرایان ایرانی از جمله شاه و همچنین در میان چپگرایان، متعارف بود که علّت[مشکلات] اقتصادی ایران را به امپریالیزم نسبت میدهند.
در سال ۱۹۷۷، از کل نیروی کار ۱۰/۶ میلیونی تخمیناً ۶/۸ میلیون نفر خارج از بخش کشاورزی به کار اشتغال داشتند.
در سال ۱۹۱۵، ۱۳۵۰۰کارگر ایرانی در صنعت نفت باکو مشغول کار بودند.
آبادان که در ۱۹۰۰ یک دهکدهء ماهیگیری با چند صد نفر جمعیت بود، در اواخر دهه چهل به شهری صد و هفتاد هزار نفری تبدیل شده بود و همه این جمعیت بر اساس اشتغال بطور مستقیم به شرکت نفت وابسته بودند.
طبق برآورد رسمی سال ۱۹۷۲ نسبت بیسوادان ۶۲٪ بود.
در سال ۱۹۶۳، ۶۳/۳٪ کل کارگران کارخانههای تهران در دهات متولد شده بودند.
تهران در اواخر دهه چهل کمتر از یک میلیون نفر جمعیت داشت، اما در اواسط دهه هفتاد دارای ۴/۵ میلیون نفر جمعیت شد.
رونق اقتصادی ناشی از افزایش قیمت نفت[در دهه هفتاد] با افزایش قابل ملاحظهای در درآمد برخی از کارگران همراه بوده است.
در ۱۹۶۷ ایران ۱۱۰میلیون دلار تجهیزات نظامی غیرحساس از شوروی خرید و به دنبال آن یک پیمان اقتصادی ۲۸۰ میلیون دلاری منعقد شد. یکهزار و پانصد متخصص روسی برای شرکت در پروژههای مشترک به ایران آمدند. مهمترین این پروژهها ذوبآهن اصفهان بود.
در ۱۹۷۵ فیدل کاسترو[رهبر انقلاب کوبا] با دبیرکل حزب توده در مسکو دیدار کرد.
در سال ۱۹۷۵ قانونی به تصویب رسید که کشاورزانی که زمینهای خود را به مزارع دولتی نمیفروختند، تهدید به مصادره میکرد.
✅ @karkhone