✳️ «شگرف آغازی» یا «براعت استهلال»

❇️ «شگرف آغازی» که بدیعیان آنرا «براعت استهلال» نامیده‌اند، آن است که سخنور یا نویسنده آغاز سروده یا نوشته خویش را به گونه‌ای بنویسد و بسراید؛ و در آن واژگان و نکته‌هایی را بگنجاند که گویای زمینه سروده یا نوشته باشد؛ به گونه‌ای که سخن‌ْدوست از آغاز بتواند دریابد که سخن از آن پس، در چه زمینه‌ای خواهد بود نمونه‌ای نغز و برجسته از این آرایه دیباچهٔ داستان رستم و سهراب را آراسته است. استاد فرزانه توس، در بیت‌های شگرف آغاز این دیباچه همۀ اندوهنامه رستم و سهراب را به شیوایی فروفشرده و بازنموده است. دیباچه با نگاره‌ای روشن از سهراب و فرجام اندوهبار او آغاز می‌گیرد:  ترنجی نارسیده با تندبادی نابیوسان که به ناگاه از گوشه‌ای برآمده است، در خاک فرو می‌افتد:

اگر تندبادی برآید ز کُنج،
به خاک افگند نارسیده‌ترنج،
ستمگاره خوانیمش، ار دادگر؟
هنرمند دانیمش ار بی‌هنر؟
اگر مرگ داد است بیداد چیست؟
ز داد این‌همه بانگ و فریاد چیست؟
از این راز جان تو آگاه نیست؛
بدین پرده اندر، تو را راه نیست.
همه تا درِ آز رفته فراز
به کس بر، نشد این درِ راز باز

◀️ نمونه‌ای دیگر از این آرایه را در بیت‌های آغازین «دٓه نامه» از عماد فقیه کرمانی می‌توان یافت که در آن‌ها از نامه و واژگانی که با آن در پیوند است، سخن گفته است:

به نام آنکه معجز نامهٔ اوست؛
حروف کائنات از خامهٔ اوست.
محقق شد که بی‌نامش ز خامه
نمی‌آید برون فرخنده نامه.
تعالی الله حکیم حکمت آموز
که در لعلی نهد دُر شب افروز!
دهان را چون صدف جای گهر کرد؛
ز گفتارش جهانی پر شکر کرد.
زبان خامه پرگوهر از او گشت؛
دهان نی پر از شکّر از او گشت.

◀️ نیز هم از اوست این بیت‌های «شگرف آغاز » از دیباچۀ «محبت نامه»:

به نام آنکه در کاشانهٔ دل
محبت را معین کرد منزل
حکیم نقشبند ما در ارحام؛
که در آغاز داند هر سرانجام
نگارینی که زِ آب و گِل برآرد؛
محبت نامه‌اش بر دل نگارد.

❇️ منابع:

- شاهنامه: دفتر پنجم. «داستان رستم و سهراب»، تصحیح انتقادی و شرح یکایک ابیات از مهری بهفر، تهران: فرهنگ نشر نو، ١٣٩٨، چاپ دوم، صص ١-۶

- زیبا شناسی سخن پارسی، «بدیع» میرجلال‌الدین کزازی، نشر مرکز، چاپ دهم، ۱۴۰۰، صص ۱۵۸_۱۵۶

@astanejanan
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan