‏جمهوری‌ اسلامی از «تظاهرات سیاسی و مدنی» مردم در «شهر»های زاهدان و خاش می‌ترسد نه از گروهکهای تروریستی در «بیابان»ها. همانگونه که از تظاهرات گسترده مردم مهاباد، جوانرود و سنندج می‌ترسید اما حرکتهای ایذایی و تروریستی پژاک را برای خود نعمت می‌داند و دستاوردهای متعددی از آن کسب می‌کند.

‏از طرفی، آیا از سایر نقاط ایران صدایی جز همبستگی با اعتراضات مردم این مناطق شنیده‌اید؟ اصولا این منطقه و آن منطقه مطرح نبود، همه مشغول اعتراض بودند و به تناسب شرایط، جایی بیشتر و جایی کمتر. حتی در تهران بارها شعار دادند «کردستان، الگوی کل ایران».

‏این مهم است که اجازه ندهیم اعتراضات سیاسی و مدنی مردم به حرکت‌های تروریستی و جنایتکارانه آلوده‌شود و از آب گل‌آلود خبرها و تحلیل‌ها، فرقه‌های بدتر از جمهوری‌اسلامی هم ماهی خودشان را بگیرند!

‏این را هم می‌دانیم که دفاع مردم از خود در برابر وحوش بسیجی و سپاهی در اعتراضات خیابانی، بسیار هم خوب‌است، حتی اگر به نفله‌شدن سرکوبگران بینجامد. اما موضوع گروههای سازمان‌یافته و مسلح و وابسته به این‌کشور و آن‌کشور، متفاوت است و عملیات‌های آنها فرقی با حمله خارجی به مرزهای کشور ندارد.

‏ گروههای تجزیه‌طلب و بی‌اهمیت باید متوجه باشند که نمی‌توانند ایران را تجزیه‌کنند، اما می‌توانند به بهانه‌ی خوبی برای حکومت تبدیل‌شوند تا راحت‌تر سرکوب‌کند و دهان بسیاری از مردم را برای اعتراض به اعدام ببندد.

📎 @nejatbahrami

Comments

Be the first to add a comment