ا DNS یک دیتابیس توزیع شده، سلسه مراتبی و پویاست که وظیفه‌ی آن فراهم کردن اطلاعاتی در رابطه با یک دامنه و آدرس‌های IP مرتبط با آن است. در این مطلب سعی شده تا مروری بر تاریخچه DNS ، مشکلات امنیتی آن و آن‌چه سبب خلق راهکار DNSSEC شد، پرداخته شود.


تاریخچه DNS

زمانی‌که مفهوم اینترنت به گستردگی حال حاضر نبود، سیستم‌ها برای برقراری ارتباط با یک‌دیگر، از آدرس IP استفاده می‌کردند. با رشد اینترنت و افزایش تعداد دستگاه‌هایی که قادر به اتصال به اینترنت بودند، تصمیم بر آن شد که سیستم‌ها با نام، یک‌دیگر را فرابخوانند. به ‌همین ‌دلیل نیاز به مکانیزمی برای مشخص کردن آدرس IP متناظر با هر نام بود.

نخستین راه‌حلی که برای این مشکل مطرح شد، استفاده از فایلی با نام host بود. در این فایل آدرس IP متناظر با هر نام درج شده و به هر سیستمی که قصد ارتباط با سایر سیستم‌ها با نام را داشت، منتقل می‌شد. اما با گسترده‌تر شدن دنیای اینترنت و اضافه شدن میلیون‌ها دستگاه به این ساختار، در عمل استفاده از فایل host و انتقال آن به هر سیستم، کاری ناممکن بود. همین عامل سبب معرفی سرویسی با نام Domain Name Service (DNS) شد.


عملکرد DNS

در DNS، اطلاعات مربوط به یک دامنه و آدرس‌های IP مرتبط با آن به‌وسیله‌ی Resource Recordها مشخص می‌شوند که انواع مختلفی دارند و مشهورترین آن‌ها رکورد A، رکورد MX، رکورد AAAA و رکورد NS هستند. با ساخت یک دامنه، برای آن یک zone ساخته می‌شود که RRهای مرتبط با آن در فایلی با نام DNS zone file که یک فایل متنی ساده ‌است، ذخیره می‌شوند. پس به‌شکل خلاصه، وظیفه‌ی DNS، نگهداری و فراهم کردن فایل DNS zone است.

آدرس‌های DNS از چند label ساخته می‌شوند که هر label مشخص‌کننده‌ی سلسله مراتبی است که به‌ترتیب باید به سراغ آن‌ها رفت. این labelها از راست به چپ بررسی می‌شوند. برای نمونه نشانی .www.example.com دارای چهار label است؛“www“ که در این سلسله مراتب leaf به‌شمار می‌آید،“example” که یک دامنه است،“com“ که یک TLD یا Top Level Domain است و درنهایت “.” که نشان‌دهنده‌ی Root Server است.

زمانی‌که در مرورگر خود نشانی www.example.com را وارد می‌کنید، در نخستین گام سیستم‌عامل Cache خود را برای یافتن آدرس IP متناظر با آن بررسی می‌کند. اگر هیچ آدرس IP پیدا نکند،recursive query را به‌سمت Recursive Resolver ارسال می‌کند.

در DNS از دو نوع query استفاده می‌شود. Recursive و iterative. تفاوت این دو query عبارت است از:

یکrecursive query حتمن باید با ارسال یک response پاسخ داده شود.
iterative query نیازی به دریافت response ندارد.

ا Recursive resolver می‌تواند DNS سروری فراهم شده به‌وسیله‌ی ISP یا هر name server دیگری باشد که از سایر DNS سرورهایی که می‌توانند در رابطه با آدرس IP دامنه‌ی www.example.com پاسخ دهند، آگاهی دارد. Recursive Resolver با دریافت query از سمت مرورگر، ابتدا Cache خود را برای یافتن آدرس IP متناظر با آن بررسی می‌کند. اگر آدرسی پیدا نکند، با بررسی labelهای دامنه‌ی www.example.com. از چپ به راست (نخستین برچسب . است) متوجه می‌شود که اولین مکانی که برای پیدا کردن آدرس IP مربوطه باید به سراغ آن برود Root Server است.

اکنون سیزده Root Server در سراسر دنیا وجود دارند که دربردارنده‌ی اطلاعات DNS مربوط به Top Level Domainها یا TLDها هستند. TLDها در واقع دامنه‌هایی مانند .com، .org و… هستند. پس Recursive Resolver با ارسال یک iterative query از Root Server در رابطه با TLD .com سوال می‌کند و Root Server نیز در پاسخ، برای آن آدرس IP مربوط به TLD .com را ارسال می‌کند.

در گام بعد Recursive Resolver یک iterative request برای TLD که آدرس IP آن را از Root Server دریافت کرده است، ارسال می‌کند و در رابطه با example.com می‌پرسد. TLDها، DNS serverهایی هستند که اطلاعات DNS مربوط به زیردامنه‌های خود را نگهداری می‌کنند (در این‌جا TLD .com دارنده‌ی اطلاعات example.com است). TLD با دریافت درخواست، آدرس IP مربوط به example.com را برای Recursive Resolver ارسال می‌کند.

در مرحله‌ی بعد Recursive Resolver با ارسال یک iterative query برای example.com، آدرس IP متعلق به رکورد www.example.com را خواستار می‌شود. example.com نیز در پاسخ آدرس IP مربوط به رکورد www.example.com را برای Recursive Resolver ارسال می‌کند. درنهایت، Recursive Resolver که به آدرس IP مربوط به www.example.com دست یافته، آن را برای مرورگر ارسال می‌کند و صفحه‌ی مربوط به این دامنه در مرورگر (البته با چشم‌پوشی از چند مرحله‌ی دیگر که ارتباطی با DNS ندارند) باز می‌شود. تمام این اتفاقات در کم‌تر از چند ثانیه رخ می‌دهند.

تصویر زیر بیان‌گر مراحلی است که گفته شد.

Comments

Be the first to add a comment