چرا همه چیز تقصیر هکرها نیست! یعنی: چرا برخی از تهدیدهای سایبری شبه عمد شناسایی نمیشوند؟
✍️روزبه نوروزی
در بسیاری از SOCها، ما فقط تهدیدهایی را میبینیم که تصمیم گرفتهایم ببینیم. عجیب است؟ بیایید دقیقتر نگاه کنیم:
1. فیلترهای عملیاتی: ما بهصورت ناخواسته فقط به هشدارهایی توجه میکنیم که «بر اساس SLA» یا KPIهای از پیش تعریفشده باشند. تهدیدهایی که بهنظر زمانبر، پیچیده یا خارج از محدودهی Playbookها هستند، نادیده گرفته میشوند.
2. ملاحظات سیاسی: بله، گاهی شناسایی یک حمله ممکن است پیامدهایی برای تیم داخلی یا کسبوکار داشته باشد. تهدیدهایی که ممکن است مدیر پروژه خاصی را زیر سؤال ببرند، تمایل چندانی برای escalate شدن ندارند.
3. خستگی از هشدارها (Alert Fatigue): وقتی تیم شما روزانه با ۵۰۰۰ هشدار روبروست، مغز شما یاد میگیرد که فقط به آنچه "آشنا و قابل حل" است توجه کند. حملات پیشرفتهتر که نویز کمی دارند؟ احتمالاً گم میشوند.
4. تعارض هدف با فناوری: برخی راهکارهای دفاعی بهگونهای طراحی شدهاند که هر تهدید را به یک signature یا rule تقلیل دهند. اما مهاجمان واقعی در چارچوب signature فکر نمیکنند.
واقعیت تلخ: تهدیدهای زیادی اصلاً دیده نمیشوند، نه بهخاطر مهارت عجیب هکر، بلکه بهخاطر مدل عملیاتی ما، چارچوبهای محدود تصمیمگیری، و سیاستهای داخلی.
با خود فکر کنید: در حوزه عملکرد شما، چه عواملی باعث شده که یک تهدید سایبری «عمداً» یا «ناخواسته» نادیده گرفته شود؟