در ایران مدتهاست
که عدم وجود رسانه ای مستقل را
تحت عنوان ""فرهنگ"" و
دین و به خصوص با ابزار دیپلماسی
ـ نواختن دهلی که 50 سال بعد
نوای آن شنیده خواهد شد ـ
مصادره کرده اند و میکنند؛
در داخل چهل سال است که
موفقیتها را به نام ِ
التزام ـ الزام ـ به دین میزنند
در حالیکه بطور "اخص" تنها
در سایه تحریم و بحران بزرگترین
موفقیتها رقم میخورد.
در خارج هم به نام فرهنگ
بزرگترین موفقیتها
رقم میخورد، در حالیکه
نقش تحریمها و بحرانها
در رسیدن به موفقیتها
و حتی رفع مصادرات
در پس 57
بواسطه عدم وجود رسانه مستقل ایرانی
ـ نه معدودی که آب میکوبند
در هاون ـ
به فرهنگ نسب داده میشود.

تحلیل تشکیل انجمن
برای پیگیری سقوط هواپیما
هم دقیقا در این چهارچوب
میگنجد ،
اما اینجا به دلیل آن است که
دیپلماسی هم پای خود را
روی گلوی
استقلال رسانه ها گذاشته است
و در این مورد خاص بطور مثال
باید به مطالعاتِ
بینافرهنگی! و بین الادیانی! بطور اخص اشارهٔ محوی شده باشد
و اینگونه
به وجود ضرورتِ داشتن
تعریف و تبیینی
جامع و مانع از فرهنگ و دین
توسط حنجره دیپلماسی میرسیم
آنچه وجود خارجی ندارد!
چه رسمی و
چه شبه رسمی و چه انجمنی

و بنابراین
در حقیقت حداقل از آغاز مشروطه
جدای از استثنائاتی چون
کسروی و ...
ایرانیان بطور اخص
به آزادی و دمکراسی
رسیده اند
که تلاش برای توسعه آن اخص
تلاشی جز در راه رسیدن
به ارتجاع سرخ و سیاه
نخواهد بود
و دربانان قدرت در ایران
بشدت با اعم شدنِ آزادی و دمکراسی
چون داشتن رسانه مستقل مخالفت میکنند.
.
آیا اینگونه انجمنها
و کامیونیتیها
آلترناتیو مناسبی برای جای خالی
رسانه مستقل بوده است
یا سرپوش بر آن دیگ خالی
گذاشتن خواهد بود؟
مسئله این است