چرا رای ندادن یک عمل درست سیاسی برای حفاطت از صندوق رای است؟
♦️علی خامنه‌ای در سخنرانی روز چهارشنبه خود برای تشویق شهروندان ایرانی به شرکت در مراسم رای‌گیری که کمترین شباهتی به انتخابات ندارد، با لحنی تمسخرآمیز در باره دیگر کشورها گفت در بعضی از کشورها، مردم فرق صندوق رای با صندوق میوه را نمی‌دانند؛ می‌توان کمی بیشتر این جمله را بررسید و دید که جمهوری اسلامی در چهار دهه حیات خود، علی‌رغم مخالفت و مقاومت شهروندان، چگونه صندوق رای را بی‌ارزش‌‌تر از صندوق میوه کرد.
♦️۱۱۵ سال پیش، ایران نخستین کشور در قاره آسیا بود که علی‌رغم آماده نبودن زیرساخت‌ها و فقدان نهادها و موسسات مدنی و سیاسی لازم، به صندوق رای به عنوان راه حل و فصل منازعات به شیوه‌ای مسالمت‌آمیز و دموکراتیک نگریست و با تصویب قانون اساسی مشروطیت، برای نخستین بار در تاریخ این سرزمین کوشید قدرت مسلط و حاکم را محدود به حدود قوانین موضوعه کند.
♦️از همان هنگام، دو نیروی همسو، همزمان این خواست ملی را با منافع و افکار خود ناهمخوان یافتند: حاکمانی که علاقه‌ای به قدرتی مشروط و مقید به قانون نداشتند و در سر سودای همان قدرت مطلقه و بی حد و حصر را می‌پروراندند و روحانیونی که با پناه گرفتن پشت شریعت و احکام شرعی، قدرت‌یابی شهروندان برای وضع قوانین لازم، روزآمد و کارآمد را به درستی به عنوان جدی‌ترین خطر ممکن برای ادامه حیات سیاسی و اجتماعی خود درک کردند.
جمشید برزگر
ایندیپندنت فارسی
♦️علی خامنه‌ای در سخنرانی روز چهارشنبه خود برای تشویق شهروندان ایرانی به شرکت در مراسم رای‌گیری که کمترین شباهتی به انتخابات ندارد، با لحنی تمسخرآمیز در باره دیگر کشورها گفت در بعضی از کشورها، مردم فرق صندوق رای با صندوق میوه را نمی‌دانند؛ می‌توان کمی بیشتر این جمله را بررسید و دید که جمهوری اسلامی در چهار دهه حیات خود، علی‌رغم مخالفت و مقاومت شهروندان، چگونه صندوق رای را بی‌ارزش‌‌تر از صندوق میوه کرد.
♦️۱۱۵ سال پیش، ایران نخستین کشور در قاره آسیا بود که علی‌رغم آماده نبودن زیرساخت‌ها و فقدان نهادها و موسسات مدنی و سیاسی لازم، به صندوق رای به عنوان راه حل و فصل منازعات به شیوه‌ای مسالمت‌آمیز و دموکراتیک نگریست و با تصویب قانون اساسی مشروطیت، برای نخستین بار در تاریخ این سرزمین کوشید قدرت مسلط و حاکم را محدود به حدود قوانین موضوعه کند.
♦️از همان هنگام، دو نیروی همسو، همزمان این خواست ملی را با منافع و افکار خود ناهمخوان یافتند: حاکمانی که علاقه‌ای به قدرتی مشروط و مقید به قانون نداشتند و در سر سودای همان قدرت مطلقه و بی حد و حصر را می‌پروراندند و روحانیونی که با پناه گرفتن پشت شریعت و احکام شرعی، قدرت‌یابی شهروندان برای وضع قوانین لازم، روزآمد و کارآمد را به درستی به عنوان جدی‌ترین خطر ممکن برای ادامه حیات سیاسی و اجتماعی خود درک کردند.
جمشید برزگر
ایندیپندنت فارسی
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment