♾جنگ قاطع است، برنده است، لبه‌ی شمشیر است. سوزنده است، کشنده است. ولرم نیست که تا جایی با آن همراهی کنی و به نیمه که رسید پا پس بکشی. تا وقتی کودکان طبقه‌ی فرودست کشته می‌شوند با آن همراه باشی، تا وقتی سربازان و پاسداران و پلیس‌ها می‌میرند برای آن هورا بکشی ولی وقتی به محله‌ی خودت، پاتوق خودت و جایی که با آن خاطره ساخته‌ای رسید مخالفش شوی. جنگ شوخی ندارد. نمی‌شود وقتی بندر را زد موافقش باشی، نیروگاه را که زد مخالف شوی. وقتی مسجد را زد موافقش باشی، کاخ تاریخی را که زد مخالفش باشی.
تو نمی‌توانی سال‌ها در کلنگی‌کردن ایران کوشیده‌باشی. پول گرفته‌باشی و در ضرورت تحریم و فقیرکردن ملت قلم زده‌باشی. مستقیما در اقداماتی که به بهای جان هزاران نفر و بدبختی و فقر میلیون‌ها نفر تمام شده آگاهانه سخن گفته‌باشی و پولش را گرفته‌باشی. تا هفته‌ی پیش از صدای هر موشک که به گوشه‌ای از ایران خورده فریاد شادی سر داده‌باشی و اکنون ادای مخالف نصفه نیمه در آوری. جنگ نصفه نیمه بردار نیست. شترسواری است، دولا دولا نمی‌شود. تو بهتر است کماکان همان که هستی بنمایی. آبرومندتر خواهد بود اگر همان که بوده‌ای بمانی. ادای آدم مستقل در نیاوری. همان باش که بوده‌ای. عمری به فرمان کارفرمایت قلم زده‌ای. اگر اکنون نیز به همان شیوه رفتار کنی نزد آگاهان احترام بیشتری خواهی داشت. در زبان انگلیسی افرادی چون شما را pathetic می‌نامند یعنی رقّت‌انگیز. شما رقّت‌انگیزید. اگر قلمی داشته‌اید آن را فروخته و نانش را خورده‌اید. حالا در سراشیبی اگر بخواهید ترمز بگیرید کله‌پا می‌شوید. همان که هستید بمانید. جهان با فرومایگانی که فرومایگی خود را بپذیرند بیشتر از آنان که ادای آدم حسابی‌ها را در آورند مهربان است.
پ.ن.: مخاطبان عزیز، این نوشته نه از سر دوستی است (که با ویرانی‌طلب دوستی ندارم)، نه از سر دشمنی (که آدم رقّت‌انگیز را شایسته‌ی دشمنی نمی‌دانم). فقط از این روی است که بدانید خر خودتانید. بی‌جهت خود را خسته نکنید.
#علیرضا_آبیز

🌙Ellinne