📖ادبیات را باید اینطوری یاد گرفت#مهدی_نوریان
یک نکته دیگر هم که برای کسانیکه تازه آمدهاند باید حتماً باتأکید بگویم، این است که غالباً تصور میکنند که رشتهٔ ادبیات فارسی این است که یک تعدادی اسمِ کتاب و اسم مؤلف و تاریخ تألیفِ کتاب و اینجور چیزها و یک تعدادی لغت و قواعد دستوری را آدم برود از بَر کند. یعنی تصور غالب این است که یک درس حفظی است و باید رفت یک مطالبی را از بَر کرد. من دارم به شما میگویم: بههیچوجه حفظی نیست! قرار نیست کسی برود از بَر کند. پس چگونه است؟! شناختنیست. مثال ساده میزنم: شما اسم خاله و عمو و عمه و دایی و همسایه و اینها را میروید از بَر میکنید؟! یعنی تا حالا دیدهاید یک کسی هِی راه برود و اسم خالهاش را مدام تکرار کند تا از حفظ بشود؟! کسی این کار را نمیکند؛ اما اسم خالهاش را «میشناسد». چرا میشناسد؟ چون مرتب با او سر و کار دارد و مدام برایش تکرار میشود. ادبیات را باید اینطوری یاد گرفت. یعنی شما اسم کتاب را نباید از بَر کنید. باید با این کتاب مرتب سر و کار داشته باشید و کتاب را «بشناسید». وقتی با خودِ کتاب سروکار دارید، خودبهخود مؤلفش را هم میشناسید. قرنش را هم متوجه میشوید کِیْ بوده و بقیهٔ چیزها. شناختن در اثر سر و کار داشتن زیاد و تکرار و مرتب در جَرَیانِ کار بودن به دست میآید.
🤩Ellinne