▪️در روایت آمده که هرگاه شوق لقای سید عالم بر اهل مدینه غالب شدی بیامدندی و در روی علی‌اکبر نظر کردند و چون شوق استماع کلام سید انام بر ایشان غلبه کردی سخن شکر نثار شاه‌زاده شنودندی.
این جوان با قامت چون سرو روان و طلعتی افروخته‌تر از گل ارغوان، اسب را در عرصۀ میدان به جولان درآورده می‌گفت:
أنا عَلیُّ بنِ الحسینِ بنِ عَلی
فَنحنُ بَیتُ اللهِ اَولَی بِالَّنبِی
این بیت رجزی است که شاه‌زاده می‌خواند و از شرف حسب نسب خود خبر می‌ داد

شاه‌زاده خود را بر لشکر خصم زده
شور در میمنه و میسره و قلب و جناح آن سپاه افکند و چندان مقاتله کرد که آن گروه انبوه از حرب او به‌ستوه آمدند .
پس مراجعت نموده پیش پدر آمد و گفت: «یا اَبَتاه» ای پدر «ذَبَحَنی العَطَشُ» مرا می‌کشد و هلاک می‌گرداند تشنگی «وَاَثقَلَنِی الحدِیدُ» و گران می‌سازد و در رنج می‌افکند مرا آهن سلاح «فَهَل اِلی شَربَهِ ماءٍ من سبیلٍ» آیا به شربتی از آب هیچ‌راه توان برد و برای حصول مقداری از آن هیچ چاره توان کرد حقّا که اگر قطره‌ای آب به حلق من
رسیدی دمار از این قوم برآوردمی.

حسین او را پیش طلبید و خاک از لب و دهان وی پاک کرد و انگشتری حضرت رسول خدای در دهان وی نهاد تا بمکید و اندکی تشنگی وی تسکین یافت.
 
 
دیگر بار روی به میدان آورد 
سپاه در خروش آمدند و به یکبار لشکر اشرار از یمین و یسار بر او حمله کردند و زخم بسیار بر وی واقع شد .آخر به طعن نیزۀ ابن نمیر و گویند به ضرب تیغ مرّه بن منقذ عبدی از مرکب درافتاد نعره زد که ای پدر، این از پای درافتاده را دریاب و دست گیر:

به رهگذار چون خاکم فتاده هان ای بخت
بدین طرف برسان نازنین سوار مرا
نمی‌برم ز غم این بار جان ز بهر خدا
خبر برید یار غمگسار مرا
 
 
آواز او به گوش حسین رسید و در تاخت و او را از میان میدان در ربوده به در خیمه آورد و از مرکب فرود آمده، سرش در کنار گرفت و گفت: ای فرزند ارجمند و ای آرام دل دردمند، با پدر سخنی بگوی.

علی‌اکبر دیده باز کرد سر خود بر کنار پدر دید گفت: «یا ابتا» می‌بینم درهای آسمان گشاده است و حوران، جام‌های شربت بر دست نهاده، مرا اشارت می‌کنند که بیا.
این کلمه بگفت و ودیعت روح باز سپرد.
خروش از حرم حسین برآمد و حسین نیز می‌گریست و می‌گفت: ای فرزند، منزل خویش در آن جهان بدیدی و به نزدیک جدّ خویش رسیدی شربت‌های نوشین بنوشیدی و خلعت‌های بهشت بپوشیدی ما را در میان اعادی بگذاشتی و خود راه «جنّاتِ عدنٍ مُفَتّحةً لَهُم الابواب» (50/ص)؛ برداشتی.


@Fars_Plus