تمام دریچه‌ها هم‌صدا،
دعوتت می‌کنند
به صبح
و ترانه و نور...
حتا وقتی که هنوز شب
پاهای سهمگینش را
بر گلوی روز می‌فشارد
باز هم
طلوع ناگزیر است
و روشنایی به‌یقین
در انتظار...
زنجیرهای سرمایه و ستم
سالهای درازیست که پوسیده‌اند
و زنگارشان
می‌پراکند
به فضای تب‌آلود عصیان‌زده از رنج...
خیابان منتظر فریاد است هنوز،
ای کاش
بال‌های مجروح پرواز را
مرهم شویم.
ما هنوز و همیشه
می‌توانیم تاریکی را پاک‌کنیم
تا خورشید بخندد..
«ایراندخت»
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing