تحلیل‌گران ریسک در عین ناباوری دریافته‌اند که ترس‌های انسان‌ها اغلب با آن‌چه واقعاً خطرساز است نسبتی ندارد. بسیاری از مردم از پرواز خودداری می‌کنند، در حالی که مسافرت با خودرو یازده بار خطرناک‌تر است. می‌ترسند طعمه‌ی کوسه شوند، در حالی که خفگی در وان حمام‌شان چهارصد برابر محتمل‌تر است. همه کار می‌کنند تا ذره‌ای کلروفرم و تريلواتیلن در آبشان نباشد، در حالی که صدها برابر احتمال دارد به واسطه‌ی ساندویچ کره‌ی بادام زمینی سرطان بگیرند (چون بادام زمینی می‌تواند ناقل یک کپک قارچی به شدت سرطان‌زا باشد.) برخی از سوء تخمین‌های ما در مورد خطرات، ریشه در ترس‌های ما از ارتفاع، فضاهای بسته، درندگان، و سموم دارد. اما حتا زمانی که اطلاعاتی درباره‌ی خطرهای واقعی در دسترس انسان‌ها قرار بگیرد، ممکن است انسان به واسطه‌ی شیوه‌ی ارزیابی احتمالات در مغزش وقعی به آن نگذارد.

جمله‌ای مانند «احتمال مرگ ناشی مسمومیت غذایی در یک سال ۰/۰۰۰۰۰۱ است» تقریباً قابل درک نیست. یک دلیلش آن است که اعدادی که صفرهای زیادی در ابتدا یا انتها داشته باشند از درک عددی ما بیرون هستند. پل اسلوویک روان‌شناس و همکارانش دریافتند که سخنرانی درباره‌ی نبستن کمربند ایمنی اگر با ذکر این آمار همراه باشد که به ازای هر ۳/۵ میلیون فرد۔سفر، یک تصادف کشنده اتفاق می‌افتد، تأثیر چندانی روی مخاطبان نخواهد داشت. اما اگر آمار به این شکل ارائه شود که احتمال مردن در یک تصادف کشنده یک درصد است کمربندها بسته خواهد شد.

📘 #لوح_سپید
🖊 استیون پینکر
📄 ۲۳۴-۲۳۵


@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ