استاد دکتر حسین معصومی همدانی از نوادرِ ایرانیانِ روزگار ما است که همانندش شاید به شمارِ انگشتانِ یک دست نباشد. هوشِ حیرت‌انگیز، نکته‌سنجیِ بسیار، دانشِ گسترده در حیطه‌های گونه‌گون، نیروی نظریه‌سازی، و پیشینه‌ی درخشان در زمینه‌های مختلف (پژوهش،تالیف،ترجمه،ویرایش) سبب می‌شود که در این زمانه‌ی "قحطِ معنی در میانِ نام‌ها" کاربردِ عنوان‌هایی همچون "استاد" و "دکتر" در موردِ او نه فقط با مسمّا و معنی‌دار باشد، بلکه از این رهگذر شاید حیثیتی نیز برای این عنوان‌های دستمالی‌شده کسب شود. استاد معصومی، به رغمِ کمالاتِ برشمرده، درست به‌ یُمنِ همان هوشِ سرشار، از فضیلت استثناییِ گریز از مرامِ مریدپروری نیز برخوردار است، مرامی که بسی "مشاهیر" را (که برخی‌شان صاحب دانش و قریحه‌ای هم بوده‌اند) به هاویه‌ی ابتذال و انحطاط و تیره‌رایی فروافکنده است.
دکتر معصومی در این سخنرانیِ آموزنده که در نهم آبان ۱۳۹۸ در بابل ایراد شده در پاسخ به این پرسش که چرا ایرانیانِ دورانِ ما به غزلیات حافظ بیش از غزل‌های سعدی اقبال می‌کنند حدسی درخورِ تامل می‌زند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa