جمهوری اسلامی از زندانی هایش بهترین استفاده را میبرد وقتی که ندای گلشیفته از نروژ می آید که: زندانی های ما آواز میخوانند،میرقصند و خلاصه بزم عیش و نوششان به راه است.
پیش تر در مورد دسته بندی ها و تفکیک مشمئز بین زندانیان سیاسی در نامقدسترین حکومت نوشتیم اما انچه که مد نظر است،اشاره به نقش اولی های ماجرا،یعنی افراد زندانیست که میتواند مورد بحث واقع گردد.
جمهوری اسلامی با شوافی دیگر امشب از پدیده ای تکراری رونمایی کرد، رژیم از این نوع نمایشها برای اهداف تبلیغاتی و مشروعیتسازی استفاده میکند که این اقدام را میتوان بخشی از "مهندسی افکار عمومی" دانست که با هدف القای تصویری متفاوت از واقعیتهای زندانها صورت میگیرد. وقتی فردی را در ظاهر سالم و شاداب آزاد میکنند، پیام اصلی این است که شرایط زندانها انسانی و قابلقبول است و یا مهمتر در سیگنالی،سلامتی زندانی را منوط به همکاری بیان میکند،اما: ۱-پروپاگاندا و انکار واقعیات و تلاش برای پوشاندن نقض حقوق بشر و شکنجه در زندانهاست. این نمایشها در تضاد با گزارشهای مستند از وضعیت بد زندانیان و شکنجههای جسمی و روانی قرار دارد،آنجا که تعداد بسیاری تحت شکنجه کشته میشوند(زهرا کاظمی۲۰ تیر ۱۳۸۲) و یا تحت تاثیر داروهای عجیب جان میدهند(بهنام محجوبی به تاریخ۲۸بهمن۱۳۹۹)
۲-تلاش برای کاهش فشار بینالمللی که جمهوری اسلامی استاد در این بازیست و با چنین اقداماتی میخواهد فشارهای بینالمللی در حوزه حقوق بشر را کاهش دهد و تصویری مثبت ارائه کند و زمانیکه برنده ی یک جایزه ی مهم جهانی،فرد اصلی ماجراست.
۳-دوگانگی در رفتار و آزاد کردن یک فرد در شرایط خوب با رنگ و روی بشاش و صدای قوی گویی که هرگز در زندانهای اسلامی نبوده،در حالی که بسیاری دیگر در سختترین وضعیتها هستند و حتی پس از انجام سنگین ترین جراحی ها،حتی فرصت استراحت ندارند(خانم فاطمه سپهری)نشاندهنده سیاست دوگانه و ابزاری کردن برخی زندانیان راضی به معامله با حکومت،برای اهداف خاص است.
این اقدامات نه تنها باعث روشنگری نمیشود، بلکه بیاعتمادی عمومی را بیشتر میکند. مردم آگاهاند که واقعیت زندانهای جمهوری اسلامی چیزی جز نقض مداوم حقوق بشر نیست و این نوع نمایشها تأثیری بر تغییر افکار عمومی ندارد.
-فرد زندانی مورد بحث: زنانی و مردانی که با رژیم همکاری میکنند و در چنین نمایشی ظاهر میشوند، معمولاً مورد تطمیع قرار گرفتهاند. در مورد چنین افرادی باید چند نکته را در نظر گرفت: ۱-تطمیع و وعدهها که رژیم با وعده آزادی زودهنگام، امنیت خانواده یا امتیازات مادی، زندانی را به چنین همکاریهایی وادار کند و افرادی بسیار و عموما از یک طیف مشخص، به دلیل احساس متفاوت بودن، تسلیم این وعدهها میشوند.
۲-فشار و تهدید اگر در کار باشد،بسیاری از زندانیان به دلیل فشارهای روانی یا تهدید به شکنجه مجبور به همکاری میشوند. در محیطی که شکنجه و نقض حقوق بشر رایج است، هرگونه همکاری را نمیتوان صرفاً به عنوان خیانت یا خودخواسته تلقی کرد.
۳-استفاده ابزاری موردی مهم است که رژیم از این افراد به عنوان ابزار تبلیغاتی استفاده میکند. این همکاری موقت است و معمولاً پس از پایان مأموریت، چنین افرادی نیز کنار گذاشته میشوند و حتی گاهی دچار سرنوشت تلخی میشوند. نمونههای متعددی وجود دارد که نشان میدهد افرادی که با رژیم همکاری کردهاند، بعداً یا حذف شدهاند یا بهنوعی نادیده گرفته شدهاند. به چند مورد تاریخی و احتمالی اشاره میکنم: سعید امامی و پروژه خودکشی ساختگی یکی از موارد قابل اشاره میباشد که پس از انقضای تاریخ مصرف،اینگونه کشته شد: سرباز مسئول حمل واجبی(پودر نظافت)؛ رفتم تو سلول و کاسه ی واجبی رو گذاشتم جلوش،نگاهی به کاسه کرد و سپس من برگشتم به سمت در خروج،در باز شد و زمانیکه برگشتم و نگاهی به سلول کردم،دیدم که او تمام کرده! او یکی از مهمترین ارکان حکومت به ویژه در دوران قتل های زنجیره ای بود.
پ ن: تاریخ نشان داده است که رژیم جمهوری اسلامی به وفاداران خود نیز رحم نمیکند. همکاری با رژیم، حتی اگر به اجبار باشد، معمولاً پایانی تلخ دارد و چنین افرادی در نهایت قربانی سیاستهای سرکوبگرانه همان سیستمی میشوند که برای آن کار کردهاند. به قلم: #پسرعاقل_نوح