خوب در موردش حرف نزن😐.خوشبختانه نه می شناسمش و نه پیگیر هنربندهای عزیز هستم

همه ی ما رو چه زن و چه مرد، یک زن (مادر) بزرگ میکنه. خیلی طبیعیه که ارزشهای اخلاقی تلقین شده به ما، زن سالارانه و تا حدودی با نادیده گرفتن حقوق مردانه همراه باشه. با این توصیف، قوانین ازدواج که در اون مرد مسئول انکارناپذیر تمام هزینه های زندگیه، در واقع داره حقی رو به نفع زن و به ضرر مرد ایجاد میکنه و هیچ زنی تا به حال برای حذف چنین قاعده ای معترض نشده چون از اساس این شرطی بوده که در همون روال نابرابر تربیتی بر ذهن جامعه تلقین شده! انگار نه انگار هم که ناعادلانه است. ولی همه در مقابل اینکه حالا چنین زنی که تا دیروز جیره خوار قانونی مرد بوده حق نداره این رابطه رو بدون اجازه ی اون ترک کنه معترض میشن! خیلی روشنه که هیچ قرارداد یا قاعده ی کاری به طور منصفانه چنین اجازه ای رو نخواهد داد که تو بیایی کسی رو بهره کشی مالی کنی و بعد بدون اجازه رهاش کنی

تعجب میکنم که چطور شرایط اجتماعی رو در قضاوت خودتون نادیده می گیرین. زن ایرانی نقش و جایگاه و مزایا و حقوق معادل با فرهنگ ایرانی و اسلامی رو همراه با وظایف متقابل یک زن جهان اول و مستقل کنار هم میخواد!؟ نتیجه این میشه که جامعه ما همیشه در رکود و کلک و پیچاندن همدیگه سیر میکنه. پوئن گرفتن که نیست. اگه زنی بتونه به اندازه ی یک مرد در اداره ی زندگی سهیم باشه، به طور خودکار دایره ی تاثیرگذاریش در تصمیمات یا حقوقش نسبت به زنانی که فقط نانخور مردان هستن متفاوت شده و توسعه پیدا میکنه. و در ایران یه طور عام چنین نیست پس پیشفرض قضیه همون احاطه ی کامل مرد به عنوان تنها مسئول مستقیم و تأمین کننده ی این رابطه تعریف میشه