در حالی که @PahlaviReza در نشست "محافظه‌کاری ملی" نیز به تکرار بر "ارزش‌های مشترک" ایرانیان با غرب/ایالات متحده/دموکراسی‌ها تأکید کره، موارد زیر در سخنان وی، اسلامگرایان و چپهای ضد لیبرالیسم و صادراتیها و تجزیه‌طلبان و مدافعان ۵۷ را عصبی کرده و به دروغ و تحریف و تخریب واداشته:
۱) "جبهه متحد مارکسیست‌ها و اسلامگرایان میهن مرا فتح کرد اما هرگز به تسلط بر ایران بسنده نکرد، زیرا این دو ایدئولوژی به مفهوم ملت، یا حتی کمتر از آن، به مرزهای ملی اعتقادی ندارند. درواقع جمهوری اسلامی ایران خود را مدافع یا محدود به «ملت» یا «ملت ایران» نمی‌داند، بلکه به «امت» [واحده] یا «برادری اسلامی» [اخوان‌المسلمین] معتقد است.
این توسعه‌طلبی بسیار فراتر از خاورمیانه رفته است. هر روز عکس‌ها و تصاویری ترسناک از پیامدهایی می‌بینیم که توسعه‌طلبی این رژیم برای اروپا و غرب به ارمغان آورده است. از فتح دانشگاه‌هایی که زمانی رشک جهانیان بودند، تا حمایت از هسته‌های تروریستی در اروپا، تلاش برای نابودی اسرائیل و گسترش رد پای جنایتکارانه آن به آمریکای لاتین. اینهمه تصادفی نیست بلکه استراتژی سیاسی جمهوری اسلامی است."
۲) "من اما خبر خوبی برای شما دارم و آن اینکه ارتشی علیه این ایدئولوژی زهرآگین و این اتحاد نامقدس بپا خاسته است. این ارتش، مردم ایران، ملت متحد ایران، است... ایرانیان مردمانی مغرور، قوی و با تاریخی پرافتخار و کهن هستند و حاضر نیستند آن را به این اتحاد نامقدس ببازند."
۳) "برخی می‌خواهند رژیم را برای همیشه حفظ کنند و برخی می‌خواهند کشور را به آتش بکشند تا از انفجار اجتناب‌ناپذیر آن، دولت‌های [کشورهای] کوچکی بسازند که بتوانند نقش خیرخواه و ارباب و خدا را برای آنها ایفا کنند."
۴) "بیداری ملی یک پروژه ایرانی است و نه چیزی که در واشنگتن، لندن، برلین یا پاریس می‌بایست تهیه [و به خورد مردم داده] شود... [آمریکا در افغانستان] یک ساختار ناهمساز غربی را بر جامعه‌ای با سنت‌ها، هنجارها و ابزارهای حکومتی ویژه‌ی خود تحمیل کرد. نتیجه‌اش فساد، هرج و مرج و فروپاشی دولت بود. این یک خطای ویرانگر بود که پیامد آن را امروز می‌بینیم.
تنها چند سال بعد در عراق، غرور و جهل نخبگان سیاسی واشنگتن، منافع ملی و حاکمیت عراق را تحت سلطه منافع کوتوله‌‌های فکری و فرقه‌ای قرار داد که نه تنها نتوانست کشور را متحد کند، بلکه آن را بیشتر دچار انشقاق کرد. شهروندان عراق مجبور شدند پیش از آنکه خود را به عنوان شهروندان برابرحقوق ملت عراق ببینند، به عنوان اعضای فلان فرقه‌ی مذهبی و گروه‌های قومی یا قبیله‌ای تعریف کنند! و فراموش نکنیم که همه اینها با نیروی نظامی اتفاق افتاد.
بگذارید روشن و آشکار بگویم. این اشتباه نباید در ایران تکرار شود و من حامی و مدافع آن عده معدود افراطی که ممکن است از آن دفاع کنند، چه ایرانی و چه آمریکایی، نخواهم بود."
جهت اطلاع:
دموکراسی روشی ساختاری با اصول معین و ابزار مختلف برای تحقق حاکمیت ملی با مشارکت مردم به اشکال مختلف است که در کشورهای گوناگون، از ژاپن و کره جنوبی تا آمریکا و آلمان و سوئیس و کشورهای اسکاندیناوی، بر اساس تاریخ و فرهنگ و تجربه و ویژگی‌های ملی و... هرکدام اجرا می‌شود. عین همین تفاوت در اجرا را قطعا کشورهای خاورمیانه از جمله ایران مثلا با ژاپن یا فنلاند و یا اسرائیل و مراکش و آفریقای جنوبی خواهند داشت.
#نه_به_انقلاب۵۷...
🔗 @ElaheBoghrat
@PN_KFP
۱) "جبهه متحد مارکسیست‌ها و اسلامگرایان میهن مرا فتح کرد اما هرگز به تسلط بر ایران بسنده نکرد، زیرا این دو ایدئولوژی به مفهوم ملت، یا حتی کمتر از آن، به مرزهای ملی اعتقادی ندارند. درواقع جمهوری اسلامی ایران خود را مدافع یا محدود به «ملت» یا «ملت ایران» نمی‌داند، بلکه به «امت» [واحده] یا «برادری اسلامی» [اخوان‌المسلمین] معتقد است.
این توسعه‌طلبی بسیار فراتر از خاورمیانه رفته است. هر روز عکس‌ها و تصاویری ترسناک از پیامدهایی می‌بینیم که توسعه‌طلبی این رژیم برای اروپا و غرب به ارمغان آورده است. از فتح دانشگاه‌هایی که زمانی رشک جهانیان بودند، تا حمایت از هسته‌های تروریستی در اروپا، تلاش برای نابودی اسرائیل و گسترش رد پای جنایتکارانه آن به آمریکای لاتین. اینهمه تصادفی نیست بلکه استراتژی سیاسی جمهوری اسلامی است."
۲) "من اما خبر خوبی برای شما دارم و آن اینکه ارتشی علیه این ایدئولوژی زهرآگین و این اتحاد نامقدس بپا خاسته است. این ارتش، مردم ایران، ملت متحد ایران، است... ایرانیان مردمانی مغرور، قوی و با تاریخی پرافتخار و کهن هستند و حاضر نیستند آن را به این اتحاد نامقدس ببازند."
۳) "برخی می‌خواهند رژیم را برای همیشه حفظ کنند و برخی می‌خواهند کشور را به آتش بکشند تا از انفجار اجتناب‌ناپذیر آن، دولت‌های [کشورهای] کوچکی بسازند که بتوانند نقش خیرخواه و ارباب و خدا را برای آنها ایفا کنند."
۴) "بیداری ملی یک پروژه ایرانی است و نه چیزی که در واشنگتن، لندن، برلین یا پاریس می‌بایست تهیه [و به خورد مردم داده] شود... [آمریکا در افغانستان] یک ساختار ناهمساز غربی را بر جامعه‌ای با سنت‌ها، هنجارها و ابزارهای حکومتی ویژه‌ی خود تحمیل کرد. نتیجه‌اش فساد، هرج و مرج و فروپاشی دولت بود. این یک خطای ویرانگر بود که پیامد آن را امروز می‌بینیم.
تنها چند سال بعد در عراق، غرور و جهل نخبگان سیاسی واشنگتن، منافع ملی و حاکمیت عراق را تحت سلطه منافع کوتوله‌‌های فکری و فرقه‌ای قرار داد که نه تنها نتوانست کشور را متحد کند، بلکه آن را بیشتر دچار انشقاق کرد. شهروندان عراق مجبور شدند پیش از آنکه خود را به عنوان شهروندان برابرحقوق ملت عراق ببینند، به عنوان اعضای فلان فرقه‌ی مذهبی و گروه‌های قومی یا قبیله‌ای تعریف کنند! و فراموش نکنیم که همه اینها با نیروی نظامی اتفاق افتاد.
بگذارید روشن و آشکار بگویم. این اشتباه نباید در ایران تکرار شود و من حامی و مدافع آن عده معدود افراطی که ممکن است از آن دفاع کنند، چه ایرانی و چه آمریکایی، نخواهم بود."
جهت اطلاع:
دموکراسی روشی ساختاری با اصول معین و ابزار مختلف برای تحقق حاکمیت ملی با مشارکت مردم به اشکال مختلف است که در کشورهای گوناگون، از ژاپن و کره جنوبی تا آمریکا و آلمان و سوئیس و کشورهای اسکاندیناوی، بر اساس تاریخ و فرهنگ و تجربه و ویژگی‌های ملی و... هرکدام اجرا می‌شود. عین همین تفاوت در اجرا را قطعا کشورهای خاورمیانه از جمله ایران مثلا با ژاپن یا فنلاند و یا اسرائیل و مراکش و آفریقای جنوبی خواهند داشت.
#نه_به_انقلاب۵۷...
🔗 @ElaheBoghrat
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment