✳️ چرا کسی که در زندگی اهل مسابقه است و نه اهل رضایت، تلخ کام و ناکام است؟
🔹اهل مسابقه به دو جهت نظری، اصلاً این مسابقه و مقایسه‌ای که برای خودشان تصویر می‌کنند مبنای نادرستی دارد و چون مبنای نادرست نظری دارد هیچ وقت نمی‌تواند آنها را در نظر خودشان کامروا جلوه دهد. آن مبنای نادرست چیست؟ یک مسابقه ورزشی مانند دو را در نظر بگیرید که همه ما در آن شرکت می‌کنیم. وقتی سوت آغاز مسابقه به صدا در می‌آید همه از یک نقطه شروع به دویدن می‌کنیم. چون همه یک جا ایستاده‌ایم و پایمان روی یک خط است. یعنی دقیقاً همه از یک نقطه شروع به دویدن می‌کنیم. اگر چنین باشد در اواسط مسابقه که در حال دویدنیم من اگر به عقب سرم نگاه کردم و تعدادی از شما را عقب سر خودم دیدم می‌توانم بگویم که من از شما جلو افتادهام و به جلو هم که نگاه می‌کنم و تعدادی از شما را جلوتر از خودم می‌بینم می‌توانم بگویم من از آنها عقب افتادهام. چون همه از یک نقطه راه افتاده‌ایم آن وقت شخص می‌تواند در مسابقه به پشت سری‌هایش نگاه کند و به زبان حال یا قال به آنها بگوید من از شماها جلو زده‌ام و از آن طرف هم به جلوسری‌هایش نگاه کند و بگوید من از شماها عقب افتادهام و این مقایسه واقعاً درست است. اما حالا فرض کنید مسابقه‌ای باشد که وقتی سوت آغاز مسابقه به صدا در‌می‌آید یکی از دیگری ۵۰۰ متر جلوتر باشد، دیگری سه کیلومتر جلوتر باشد، یکی دو فرسخ عقب‌تر باشد، دیگری پنج فرسخ عقب‌تر باشد، یکی دویست متر جلوتر و دیگری صد متر عقب‌تر. هر کسی در جایی ایستاده است و شروع به دویدن می‌کند.
🔹در اینجا اگر شما وسط مسابقه به پشت سرتان نگاه کردید و دیدید چه کسانی پشت سرتان هستند آیا می‌توانید به پشت سری‌هایتان به زبان حال یا قال بگویید من از شما جلو زده‌ام؟ خیر. نمی‌توانید بگویید. به همین ترتیب به جلویی‌هایتان هم نمی‌توانید بگویید من از شماها عقب افتادهام. چون ما از جای واحدی شروع به حرکت نکردیم. هر کدام از جایی شروع کرده‌ایم. ممکن است شما در وسط مسابقه پشت سر من باشید، ولی در واقع سه برابر از من پیروزمندتر باشید و ممکن است کسی جلوتر از من باشد و خیلی هم جلوتر باشد اما در واقع از من عقب افتاده باشد. چرا؟ چون جلوتر بودن او به این دلیل است که از اول هم هفت کیلومتر از من جلوتر بوده و در چنین شرایطی شروع به مسابقه کرده است. خوب حالا گرچه دو کیلومتر از من جلوتر است اما من پنج کیلومتر فاصله‌ام را با او کم کرده‌ام. از آنجایی که این مسابقه آغازگاه‌های مختلفی داشته، لذا مبنای نظری مقایسه‌اش غلط است و در چنین شرایطی نمی‌توان افراد را با یکدیگر مقایسه کرد. یعنی ممکن است کسی ده کیلومتر از شما عقب‌تر باشد اما فی‌الواقع سه برابر پیروزتر از شما باشد و کسی هم باشد که ده کیلومتر از شما جلوتر است ولی فی‌الواقع ده برابر از شما شکست‌خورده‌تر باشد. چون مسابقه آغازگاه‌های مختلفی داشته است.
🔹بنابراین، در این مسابقه آن چیزی که مشکل‌زاست این است که ما اصلاً متری برای اندازه‌گیری پیش‌رفت یا پس‌رفت، یا به تعبیر دیگر، پیش‌افتادگی یا عقب‌ماندگی نداریم. متر، سنجه، معیار یا محکی نداریم برای اینکه بفهمیم چه کسی عقب افتاده و چه کسی جلو افتاده است. حالا مسابقه ما انسان ها از کدام قسم است؟ مسابقه همه ما از قسم دوم است. چون وقتی ما پا به عرصه دنیا گذاشته‌ایم از هر پنج جهتِ جسمانی، ذهنی، روانی، اخلاقی و اجتماعی در جاهای مختلفی ایستاده بودیم.
🔻سخنرانی مسابقه با خود یا دیگری؟ موفقیت یا رضایت؟
@mostafamalekian
🔹اهل مسابقه به دو جهت نظری، اصلاً این مسابقه و مقایسه‌ای که برای خودشان تصویر می‌کنند مبنای نادرستی دارد و چون مبنای نادرست نظری دارد هیچ وقت نمی‌تواند آنها را در نظر خودشان کامروا جلوه دهد. آن مبنای نادرست چیست؟ یک مسابقه ورزشی مانند دو را در نظر بگیرید که همه ما در آن شرکت می‌کنیم. وقتی سوت آغاز مسابقه به صدا در می‌آید همه از یک نقطه شروع به دویدن می‌کنیم. چون همه یک جا ایستاده‌ایم و پایمان روی یک خط است. یعنی دقیقاً همه از یک نقطه شروع به دویدن می‌کنیم. اگر چنین باشد در اواسط مسابقه که در حال دویدنیم من اگر به عقب سرم نگاه کردم و تعدادی از شما را عقب سر خودم دیدم می‌توانم بگویم که من از شما جلو افتادهام و به جلو هم که نگاه می‌کنم و تعدادی از شما را جلوتر از خودم می‌بینم می‌توانم بگویم من از آنها عقب افتادهام. چون همه از یک نقطه راه افتاده‌ایم آن وقت شخص می‌تواند در مسابقه به پشت سری‌هایش نگاه کند و به زبان حال یا قال به آنها بگوید من از شماها جلو زده‌ام و از آن طرف هم به جلوسری‌هایش نگاه کند و بگوید من از شماها عقب افتادهام و این مقایسه واقعاً درست است. اما حالا فرض کنید مسابقه‌ای باشد که وقتی سوت آغاز مسابقه به صدا در‌می‌آید یکی از دیگری ۵۰۰ متر جلوتر باشد، دیگری سه کیلومتر جلوتر باشد، یکی دو فرسخ عقب‌تر باشد، دیگری پنج فرسخ عقب‌تر باشد، یکی دویست متر جلوتر و دیگری صد متر عقب‌تر. هر کسی در جایی ایستاده است و شروع به دویدن می‌کند.
🔹در اینجا اگر شما وسط مسابقه به پشت سرتان نگاه کردید و دیدید چه کسانی پشت سرتان هستند آیا می‌توانید به پشت سری‌هایتان به زبان حال یا قال بگویید من از شما جلو زده‌ام؟ خیر. نمی‌توانید بگویید. به همین ترتیب به جلویی‌هایتان هم نمی‌توانید بگویید من از شماها عقب افتادهام. چون ما از جای واحدی شروع به حرکت نکردیم. هر کدام از جایی شروع کرده‌ایم. ممکن است شما در وسط مسابقه پشت سر من باشید، ولی در واقع سه برابر از من پیروزمندتر باشید و ممکن است کسی جلوتر از من باشد و خیلی هم جلوتر باشد اما در واقع از من عقب افتاده باشد. چرا؟ چون جلوتر بودن او به این دلیل است که از اول هم هفت کیلومتر از من جلوتر بوده و در چنین شرایطی شروع به مسابقه کرده است. خوب حالا گرچه دو کیلومتر از من جلوتر است اما من پنج کیلومتر فاصله‌ام را با او کم کرده‌ام. از آنجایی که این مسابقه آغازگاه‌های مختلفی داشته، لذا مبنای نظری مقایسه‌اش غلط است و در چنین شرایطی نمی‌توان افراد را با یکدیگر مقایسه کرد. یعنی ممکن است کسی ده کیلومتر از شما عقب‌تر باشد اما فی‌الواقع سه برابر پیروزتر از شما باشد و کسی هم باشد که ده کیلومتر از شما جلوتر است ولی فی‌الواقع ده برابر از شما شکست‌خورده‌تر باشد. چون مسابقه آغازگاه‌های مختلفی داشته است.
🔹بنابراین، در این مسابقه آن چیزی که مشکل‌زاست این است که ما اصلاً متری برای اندازه‌گیری پیش‌رفت یا پس‌رفت، یا به تعبیر دیگر، پیش‌افتادگی یا عقب‌ماندگی نداریم. متر، سنجه، معیار یا محکی نداریم برای اینکه بفهمیم چه کسی عقب افتاده و چه کسی جلو افتاده است. حالا مسابقه ما انسان ها از کدام قسم است؟ مسابقه همه ما از قسم دوم است. چون وقتی ما پا به عرصه دنیا گذاشته‌ایم از هر پنج جهتِ جسمانی، ذهنی، روانی، اخلاقی و اجتماعی در جاهای مختلفی ایستاده بودیم.
🔻سخنرانی مسابقه با خود یا دیگری؟ موفقیت یا رضایت؟
@mostafamalekian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment