طی ماههای اخیر خبر خودکشی چند کودک در ایران، اذهان عمومی ایرانیان را به شدت جریحهدار کرد.
ولی واقعیت این است ابعاد خودکشی کودکان در ایران گستردهتر از صرفا چند کودک است.
واقعیت این است که در جامعه امروز ایران کودکان و نوجوانان بخشی از قربانیانی هستند که بر اثر خشونت ناشی از فقر و فشارهای اجتماعی افسرده میشوند و دست به خودکشی میزنند.
محمدمهدی تندگویان، معاون وقت ساماندهی امور جوانان وزارت ورزش و جوانان، در سال ۱۳۹۷ گفته بود علاوه بر گروه سنی ۲۵ تا ۳۴ سال و ۳۵ سال به بالا، که بیشترین آمار اقدام به خودکشی را دارند، چند سالی است که میان افراد زیر ۱۷ سال هم اقدام به خودکشی مشاهده شده است.
به گفته او طبق آخرین آمار تا پایان سال ۱۳۹۶ در کل کشور ۲۱۲ نفر زیر ۱۷ سالگی اقدام به خودکشی کردهاند.
دکتر ملکوتی، رئیس جمعیت علمی پیشگیری از خودکشی ایران، درباره برخورد مسئولان با مقوله خودکشی کودکان میگوید «اگر مادر حاملهای در بیمارستانی فوت کند، همان نیمهشب خبرش را به وزارتخانه میرسانند؛ اما اگر کودکی در شهری خودکشی کند، هیچکسی از آن خبردار نمیشود؛ مگر اینکه رسانهها آن را اعلام کنند».
این یعنی آماری که از میزان خودکشی کودکان اعلام شده است شاید حتی نزدیک به آمار واقعی هم نباشد.
دکتر ملکوتی ادامه میدهد «ابتدا باید قبول کنیم که خودکشی در کشور زیاد شده و در مرحله بعد برای کمشدن آن تصمیم بگیریم. اینکه بگوییم چیزی نیست یا آمار را جدی نگیریم و از آن عبور کنیم و به دروغ بگوییم آمار کم شده، نتیجه این میشود که آمار خودکشی سال به سال بیشتر میشود و بحران جدی کشور را فرا میگیرد؛ در واقع میتوانم بگویم که برنامههای پیشگیری از خودکشی در کشور جدی نیست و باید به شکل جدیتری اجرا شود».
@Tavaana_TavaanaTech