کرونا فرصتی برای رهایی از قرنطینه‌ی نفْس
عبدالعلی بازرگان

زمستان بی‌سابقه، سرد و سخت کرونا را با یاری‌رسانی به بی‌پناهان و درماندگان به بهاری سبز و سرورآور و سعادت‌بخش در نفس خود تبدیل کنیم.

این روزها خانه‌نشینی اجباری خانواده‌ها در ایران، آمریکا، اروپا و اکثر کشورهای جهان، ما را بیش از پیش در منیت‌های خود و خانواده خود متمرکز و محبوس کرده است؛ نشانه‌اش حمله و هجوم بی‌سابقه و تاریخی در اروپا و آمریکا به فروشگاه‌های بزرگ و کوچک برای ذخیره‌کردن هرچه بیشتر مواد غذایی است، که با سفارشات آنلاین بر ذخایر خود می‌افزایند. اگر در ایران کمتر این هجوم دیده می‌شود، چه بسا ناشی از وضعیت اقتصادی موجود است که آهی در بساط نمانده تا به فکر فردای خود باشند.

کرونا یک آزمون فراگیر جهانی در قرن بیستم است که چرخ کشورهای متمدن و متکبّر به علم و صنعت، عقل خودبنیاد و انسان‌محوری را در برابر ویروسی نادیدنی، متوقف ساخته و ضعف و ناتوانی بشرِ مغرور و متجاوز به طبیعت و پشت‌کرده به ایمان و آفریننده خود را به نمایش گذاشته است.

حال که افسرده و مضطرب در خانه‌های خود مانده‌ایم، تنها راه آزادی از قفس و قرنطینه‌ای که نفسمان را اسیر کرده، گذراندن این آزمون عظیم تاریخی از طریق توجه به بی‌خانمان‌ها و مردمان مستاصل و بی‌دفاع در میان خویشاوندان، همسایگان و هموطنانی است که به دلیل فقر و فاقه هیچ راهی برای خانه‌نشینی، جز به استقبال کرونا رفتن ندارند.

اگر مسلمانیم و ادعای تسلیم به حق داریم، قرآن در وصف«انصار»، که مهاجران در‌به‌در و بی‌خانه و خوراک را پناه دادند، آورده است: «آنها سقف و سرپناهی برای مهاجران، و زمینه‌ای برای تحقق و رشد و شکوفایی فراهم ساختند تا آنجا که با توجه به آنان گویی خود را فراموش کردند و با ایثارگری، حتی از تنها لوازم شخصی، حقیقت انفاق و ایمان را به نمایش گذاشتند.»

متن کامل در زیتون:

https://www.zeitoons.com/74579

Comments

Be the first to add a comment