وقایع تاریخی به خصوص در ساختارهای استبداد زده سرشت تازهای پیدا میکنند: فارغ از اسناد، نظرگاه علم تاریخ یا واقعیات موجود تبدیل به کدهایی میشوند که افراد از طریق آنها «هویتیابی»سیاسی میکنند. فرد میخواهد سرسپردگی یا علاقهاش به یک سوی قدرت یا گروه سیاسی را نشان دهد، به جای بیان مستقیم، موضعی تاریخی میگیرد تا تمایلات سیاسیاش را نشان دهد. تاریخ بخصوص برای آنها که در میانه هویتیابی جدید هستند، ابزاری بسیار مناسب است. موضعگیری تاریخی آنها پیغامی به یک ساید سیاسی-مالی-گفتمانی است که من در حال انتقال ام، آغوشتان را بگشایید، مرا بپذیرید و ... .
بخصوص برای آنها که پیشینهی سیاسی، اجتماعی یا فرهنگی ندارند و میخواهند مسیر را میانبُر طی کنند، کافی است تاریخ را استخدام نمایند. آنها برای جلب توجهِ سویهای که تمنای پیوستن بدان را دارند -به جای برهنه کردن خود، کسی یا واقعهای از تاریخ را لخت میکنند و ازین طریق آسان به آغوش جریان مطلوب میپرند.
حالا شاید بپرسید چرا تاریخ؟ چرا دست در کیسهی گذشته میکنند؟ تاریخ متصدی ندارد و جعل واقعیتی از آن خطری برای زندگی فرد نمیسازد. از سوی دیگر موضعگیری تاریخی در نسبتی درهمتنیده با هویت است. آنچه هویت افراد را در میدان سیاست میسازد، بیش از هر چیزی تفسیری است که از تاریخ میکنند. در این شرایط است که اگر من بخواهم عضوی از گروهی سیاسی بشوم کافی است درباره وقایع تاریخی آن بستهای را بردارم که گروه مدنظرم آن را پیشتر بستهبندی کرده است.
#امین_بزرگیان
@Ellinne