دوستان ایران‌دوست و وطن‌پرست،

بیش از ۵۰ روز است که خیابان‌های اروپا و آمریکا را در حمایت از مردم ایران، پس از کشتار جنایتکارانه دی‌ماه، زنده و پرصدا نگه داشته‌ایم. صدای دادخواهی را خاموش نکردیم و اجازه ندادیم خون بی‌گناهان به فراموشی سپرده شود.

در این میان، جای بسیاری از گروه‌های به‌اصطلاح حقوق‌بشری و جریان‌های چپ در کنار مردم ایران خالی بود. این سکوت، برای ما پیام روشنی داشت. اما امروز بیش از هر زمان دیگری باید هوشیار باشیم.

نباید اجازه داد همان جریان‌هایی که در برابر جنایات حکومت سکوت کردند، در بزنگاه‌های حساس با عنوان «ضد جنگ» وارد میدان شوند و با مصادره خیابان‌ها، عملاً در برابر اراده ملت ایران برای پایان دادن به حکومت کودک‌کش جمهوری اسلامی بایستند. مخالفت با سرکوب و حمایت از مردم ایران، ضدجنگ نیست؛ بلکه دفاع از حق یک ملت برای رهایی است.

خیابان‌های جهان باید بازتاب صدای مردم ایران باشند؛ صدایی که خواهان پایان ماشین سرکوب و نابودی مراکز ظلم و جنایت است. حضور ما باید گسترده‌تر، پرشورتر و سازمان‌یافته‌تر از ۵۰ روز گذشته باشد.

اجازه ندهیم روایت را از ما بگیرند. اجازه ندهیم خون جوانان ایران در هیاهوی شعارهای انحرافی گم شود.

پاینده ایران
جاوید شاه