هر ثانیه یه خبر ناگوار که نمیشود گفت فاجعه آور از آتش سوزی گرفته تا خشکسالی و گرانی وخودکشی ووووو که نشان از ویرانی ایران ونابودی تدریجی ایرانی است بعنوان یک شهروند ایرانی واقعا نگران آینده ایرانم هفت ساله بودم شورش شد تا به امروز منتظر سرنگونی نظام بودم وهستم ولی خوب میدونم از انتظار ودعا هیچی درست نمیشه از نداری وفقر وتنگدستی تا دوری فرزندم که فرزند شهید بدون حق وحقوق بنیاد است عصبی هستم اما به خاطر براندازی رژیم تحمل کردم وهیچگاه برای حقوق کم بازنشستگی اعتراض نکردم زیرا که بر این اعتقادم یا آزادی ایران یا هیچ بگذریم خوب از آبان ۹۸ تا به امروز مردم به تنهایی بدون پشتوانه حتی اپوسیوزیون به خیابان ها آمدن سینه سپر کردن هزینه جانی ومالی پرداخت کردن وامتحان شهامت وقدرت را با سربلندی پس دادن اما کافی نیست بقیه مردم که خودم عضوی از آنها هستم واقعا نمیدونیم کجا بریم با کی هماهنگ بشیم برای اعتراض و خیزش چنان مردم را درگیر مسائل روزمره زندگی و خانه ها را آپارتمانی و با بهانه فرهنگ وآداب آپارتمان نشینی از همدیگر دور وغریبه کردن که هیچکسی آنقدر صمیمی نیست که متحد برای تجمع محله ایی شوند نمیدونم واقعا راه چاره چیست مسئله رو عنوان کردم شاید راه چاره ایی در کلان شهرها برای رابطه برقرار کردن پیدا بشه امروزه غریبه شدن هموطن ها در تهران ودماوند،ورامین ،اصفهان وووو یک معضل بزرگی شده