«من سیاسی نیستم »
(انزوای سیاسی یا احساس مسئولیت اجتماعی؟!)

✍️نیما از مخاطبان توانا

۱)
- دوست من یک هنرمند بود.
همیشه معتقد بود باید همه توان و تمرکزش را بگذارد روی کارش، روی هنر، تا بتواند آثاری بدیع خلق کند و هنر را یک پله ارتقاء دهد، اینگونه فرهنگ جامعه را یک پله ارتقاء خواهد داد. 
به سیاست باور نداشت و می‌گفت:هنرمند سیاسی، هنر را به ابتذال می‌کشاند!
- دوست من یک دانشمند بود.
معتقد بود دانشمندان باید کار خودشان را به نحو عالی انجام دهند تا علم پیشرفت کند، علم که پیشرفت کرد، جامعه پیشرفت می‌کند.
- دوست من یک فرهنگی بود، یک معلم دلسوز و زحمتکش.
می‌گفت: شالوده هر اجتماعی و هر تمدنی، فرهنگ است. اگر می‌خواهی جامعه رشد کند باید به ارتقاء فرهنگ آن جامعه کمک کنی.
فرهنگ نباید با سیاست خلط شود، تمدن بشری بیش و پیش از آنکه نیازمند سیاست باشد، تشنه فرهنگ است.
- دوست من یک بازاری بود.
می‌گفت: سیاست پدر و مادر ندارد. من را چه به سیاست؟! نه وقتش را دارم و نه علاقه‌ای، خیلی هنر کنم گلیم خودم و خانواده‌ام را از آب بکشم بیرون!!
- دوست من یک روحانی بود.
از آن قماش آخوندهایی که با سیاست میانه‌ای نداشت. معتقد بود سیاست به دین و معنویت آدم لطمه می‌زند. مردم باید اخلاق و معنویت آسیب‌دیده خود را با دین ترمیم کنند، اینگونه می‌توانند دنیا و آخرتشان را آباد کنند!
- دوست من یک کارگر،کشاورز، ورزشکار، کارمند، صنعتگر...
آنها همگی معتقد بودند که: اگر هرکس در حوزه کاری و تخصصی خودش خوب کار کند؛ و جای آنکه در حوزه‌های دیگر سرک بکشد هم و غمش را بگذارد روی کارش، اینگونه جامعه پیشرفت می‌کند و دنیا جای بهتری برای زیستن می‌شود.

ادامه مطلب را اینجا بخوانید.

مسئولیت_شهروندی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech