1 comment
چه دردناکه...وقتی احساس میکنی حکومتی که توی کشورت مستقره از ارتش کشورای اشغالگرم با تو وفرهنگت وتمام داروندار فرهنگی واقتصادی ومخصوصا هویتی تو دشمنه ...و کمر به نابودی ومحو هر چه تو و مردمت خواهان آنند ویا بدست آوردن بسته ...و از آن بدتر گذشته از جنبه ی احساسی قضیه ، اشکهای از سر استیصال دکتر جلالیه که میتونه گویای این باشه کهتاثیر تحولات وبالا وپایین شدنه دگرگونیهای اجتماعی ویا اعتراضی وفشار و سرکوب امنیتی بر ساختار دانشگاهی وعلمی از آنان شخصیتهایی ساخته که اگه یارای مخالفت ویا ایستادگی در مقابل فشار وسرکوب جامعه ودانشگاه رو ندارند ولی سینه یی دارند مالامال از درد ورنج و سرشار از امیدهای عبث 😞