#حلالم_کن
اون روز گوهردشت تو حکومت نظامی شدید بود. رهگذرای عادی رو هم می‌زدن. سر هر خیابون یگان وایساده بود. همه‌جا پر بود از لباس شخصی، یعنی حتی اکثریت مطلق کسایی هم که عابر بودن مردم عادی نبودن، لباس شخصیا بودن. خیابون خلوت بود.
نبش سوم شرقی گوهردشت، یه پسری با تی‌شرتِ (تا جایی که یادمه) سفید، حدودا ۲۵ تا ۳۰ ساله، ساعت بین چهار تا چهار و نیم بعدازظهر، اومد روی دیوار با اسپری مشکی نوشت #مهسا_امینی. بدون شعار دادن، بدون این که کسی همراهش باشه، فقط اومد نوشت.
بعدش خیلی عادی می‌خواست از نبش خیابون خارج شه، یهو کلی لباس شخصی به سمتش حمله کردن. جمعیتشون خیلی زیاد بود، خیییییلی زیاد. همه یهو شوکر درآوردن. موتورهای یگان انگار ظرف فقط چند ثانیه خیابونو بستن. از سمت چپ خیابون، سه تا سمند سفید خیابون رو قفل کردن و هم‌زمان از سمت راستِ خیابون یه ون اومد. پسره اومد بدوه داخل سوم شرقی، از اونجا هم مأمورا حمله کردن. اومد گوهردشت رو به سمت پایین بدوه گرفتنش شروع کردن زدن. تنها و غریب گیرش آورده بودن. پسره بلند شد دویید رفت تو یه مغازه به سمت پایین (یه مانتو فروشی باز بود) همۀ مأمورا حمله کردن سمت مغازه و کشیدنش بیرون. رو زمین داشتن می‌کشیدنش. شروع کردن به زدنش. فقط داشتن تو سر و صورتش می‌زدن. چهار پنج تا لباس شخصی داشتن می‌زدنش. یه تعداد مأمور با لباس یگان داشتن می‌کشیدنش رو زمین. غریب بود. تنها بود. هر کیو می‌رفت جلو با تیر می‌زدن، و می‌کشیدن تو ونی که نرسیده به سوم شرقی پارک کرده بودن.
کلاً لباسای پسره پاره شد. لحظۀ اخری که کشیدنش تو ماشین، فقط صدای شلیک می‌اومد. هر کی هم سر راه بود با تیر می‌زدن یا می‌کشیدن تو ون.
تو اون خیابون، از مردم عادی، فقط یه خانمِ خیلی پیر موند که عصا داشت و داشت جیغ می‌زد. من دیگه از شدت حملۀ عصبی‌ای که بهم دست داده بود هیچی نفهمیدم. وایساده بودم سر جام. همه‌چیز مثل فیلم رد می‌شد. نمی‌تونستم تکون بخورم. مغزم قفل کرده بود. هنوز مات اون پسری بودم که لحظۀ آخر دیگه لباساش تنش نبود و هیچی از سر و صورتش نمونده بود. هنوزم مات اون لحظم.
شیش ماه تموم هر شب رفتم وایسادم سر سوم. چندین بار مأمورا بهم حمله کردن و دنبالم افتادن و تهدیدم کردن و ریختن سرم، ولی من فقط منتظر بودم یه لحظه یکی رد شه و اون پسره باشه. تموم شبایی که گوهردشت اعتصاب بود رفتم سر اون خیابون. تموم شبایی که مردم یهو می‌اومدن شعار می‌دادن سر اون خیابون بودم. شب یلدا سر اون خیابون بودم. شب عید سر اون خیابون بودم. ۲۵ شهریور امسال دو تا اتوبوس، یکی دم همون دیواری که پسره روش نوشته بود، یه دونه هم روبه‌روش گذاشته بودن. ساعت چهار بعدازظهر رفتم اونجا، گفتم دیگه امسال میاد، امسال میاد بگه زندست... نیومد. هیچ‌کدوم از این روزا تو این یک سال نیومد.
هیچ موقع تو اوج شلوغیا هم نبش سوم شرقی این‌قدر مأمور نمی‌ذاشتن. اما ۲۵شهریور امسال وقتی رسیدم اونجا و تعداد مأمورا رو دیدم، تو مغزم فقط می‌گفتم پس می‌دونید که هنوز یکی یادش هست اینجا چه اتفاقی افتاده. اینو می‌دونید که این‌همه مأمور گذاشتید.
این‌قدر قضیه برام عجیب بود که گاهی فکر می‌کردم توهم بوده، کابوس بوده. اما امسال که تعداد مأمورا رو دیدم، فهمیدم اونا هم می‌دونن که چه اتفاقی افتاده. می‌دونن که اینجا یه نفر به احتمال قوی کشته شده.
میخوام برم ازش حلالیت بگیرم، بگم به‌خدا بار اول بود همچین چیزیو با چشمام می‌دیدم. بگم اون روز قفل کرده بودم. بگم هنوزم به خودم نیومدم و متأسفم که من فقط نگاه کردم. مقصر منم که فقط نگاه کردم. میخوام بگم یک سال و چند ماهه کارم شده برم روبه‌روی اون دیوار بشینم سیگار بکشم، و دیگه نفسم در نمیاد.»
@PN_KFP
اون روز گوهردشت تو حکومت نظامی شدید بود. رهگذرای عادی رو هم می‌زدن. سر هر خیابون یگان وایساده بود. همه‌جا پر بود از لباس شخصی، یعنی حتی اکثریت مطلق کسایی هم که عابر بودن مردم عادی نبودن، لباس شخصیا بودن. خیابون خلوت بود.
نبش سوم شرقی گوهردشت، یه پسری با تی‌شرتِ (تا جایی که یادمه) سفید، حدودا ۲۵ تا ۳۰ ساله، ساعت بین چهار تا چهار و نیم بعدازظهر، اومد روی دیوار با اسپری مشکی نوشت #مهسا_امینی. بدون شعار دادن، بدون این که کسی همراهش باشه، فقط اومد نوشت.
بعدش خیلی عادی می‌خواست از نبش خیابون خارج شه، یهو کلی لباس شخصی به سمتش حمله کردن. جمعیتشون خیلی زیاد بود، خیییییلی زیاد. همه یهو شوکر درآوردن. موتورهای یگان انگار ظرف فقط چند ثانیه خیابونو بستن. از سمت چپ خیابون، سه تا سمند سفید خیابون رو قفل کردن و هم‌زمان از سمت راستِ خیابون یه ون اومد. پسره اومد بدوه داخل سوم شرقی، از اونجا هم مأمورا حمله کردن. اومد گوهردشت رو به سمت پایین بدوه گرفتنش شروع کردن زدن. تنها و غریب گیرش آورده بودن. پسره بلند شد دویید رفت تو یه مغازه به سمت پایین (یه مانتو فروشی باز بود) همۀ مأمورا حمله کردن سمت مغازه و کشیدنش بیرون. رو زمین داشتن می‌کشیدنش. شروع کردن به زدنش. فقط داشتن تو سر و صورتش می‌زدن. چهار پنج تا لباس شخصی داشتن می‌زدنش. یه تعداد مأمور با لباس یگان داشتن می‌کشیدنش رو زمین. غریب بود. تنها بود. هر کیو می‌رفت جلو با تیر می‌زدن، و می‌کشیدن تو ونی که نرسیده به سوم شرقی پارک کرده بودن.
کلاً لباسای پسره پاره شد. لحظۀ اخری که کشیدنش تو ماشین، فقط صدای شلیک می‌اومد. هر کی هم سر راه بود با تیر می‌زدن یا می‌کشیدن تو ون.
تو اون خیابون، از مردم عادی، فقط یه خانمِ خیلی پیر موند که عصا داشت و داشت جیغ می‌زد. من دیگه از شدت حملۀ عصبی‌ای که بهم دست داده بود هیچی نفهمیدم. وایساده بودم سر جام. همه‌چیز مثل فیلم رد می‌شد. نمی‌تونستم تکون بخورم. مغزم قفل کرده بود. هنوز مات اون پسری بودم که لحظۀ آخر دیگه لباساش تنش نبود و هیچی از سر و صورتش نمونده بود. هنوزم مات اون لحظم.
شیش ماه تموم هر شب رفتم وایسادم سر سوم. چندین بار مأمورا بهم حمله کردن و دنبالم افتادن و تهدیدم کردن و ریختن سرم، ولی من فقط منتظر بودم یه لحظه یکی رد شه و اون پسره باشه. تموم شبایی که گوهردشت اعتصاب بود رفتم سر اون خیابون. تموم شبایی که مردم یهو می‌اومدن شعار می‌دادن سر اون خیابون بودم. شب یلدا سر اون خیابون بودم. شب عید سر اون خیابون بودم. ۲۵ شهریور امسال دو تا اتوبوس، یکی دم همون دیواری که پسره روش نوشته بود، یه دونه هم روبه‌روش گذاشته بودن. ساعت چهار بعدازظهر رفتم اونجا، گفتم دیگه امسال میاد، امسال میاد بگه زندست... نیومد. هیچ‌کدوم از این روزا تو این یک سال نیومد.
هیچ موقع تو اوج شلوغیا هم نبش سوم شرقی این‌قدر مأمور نمی‌ذاشتن. اما ۲۵شهریور امسال وقتی رسیدم اونجا و تعداد مأمورا رو دیدم، تو مغزم فقط می‌گفتم پس می‌دونید که هنوز یکی یادش هست اینجا چه اتفاقی افتاده. اینو می‌دونید که این‌همه مأمور گذاشتید.
این‌قدر قضیه برام عجیب بود که گاهی فکر می‌کردم توهم بوده، کابوس بوده. اما امسال که تعداد مأمورا رو دیدم، فهمیدم اونا هم می‌دونن که چه اتفاقی افتاده. می‌دونن که اینجا یه نفر به احتمال قوی کشته شده.
میخوام برم ازش حلالیت بگیرم، بگم به‌خدا بار اول بود همچین چیزیو با چشمام می‌دیدم. بگم اون روز قفل کرده بودم. بگم هنوزم به خودم نیومدم و متأسفم که من فقط نگاه کردم. مقصر منم که فقط نگاه کردم. میخوام بگم یک سال و چند ماهه کارم شده برم روبه‌روی اون دیوار بشینم سیگار بکشم، و دیگه نفسم در نمیاد.»
@PN_KFP
1 comment
XX
این بدان معنی نیست که از زیر بار مسئولیت فرار کردی ! شاید اگر کمک میکردی امروز هم او بود وهم شما پشیمان نبودی ، وهم شاید تعداد شما بیشتر شده بود ، دلگرمی ما به یکدیگر است !
Log in to comment