از کفش ملی تا چرم بوستون
راهی که بورژوازی ملی ایران پیمود و نحسی امانش را برید

|مهدی قدیمی

‏یکی بود، یکی نبود. یک نفر بود که اواخر دهه ۲۰ از کشورهای بلوک شرق مثل چک‌واسلواکی کفش لاستیکی وارد می‌کرد. کم‌کم خودش دستگاه خرید و از سال ۳۰ کفش تولید کرد. کارخانه را توسعه داد و شد صادرکننده ی کفش به شوروی و رومانی و بلوک شرق.

از دهه‌ی ۴۰، بیست و دو بچه‌ی زیر ۲ سال را تحت پوشش آموزشی بنیادش گرفت تا مدیران آینده باشند. سرمایه اولیه‌ی شرکت ۱۰ میلیون ریال و ماشین‌آلاتش ۶ دستگاه پرس و معدودی ماشین‌آلات دیگر، کارگران بیست نفر و محصول روزانه منحصر به پانصد جفت کفش تنیس بود.

در بهمن ۳۶ پس از شش سال سرمایه‌ی ثبت شده‌ی شرکت از ۱۰ میلیون ریال به ۱۲۵ میلیون ریال و سرمایه‌ی در گردش به ۳۰۰ میلیون ریال بالغ شد. سال ۴۲ ماشین‌آلات کارخانه حدود ۵۰۰ دستگاه و ارزش‌شان برابر ۴۰ میلیون ریال و ظرفیت تولیدی کارخانه در ۲۴ ساعت، ۲۴ هزار جفت و تولید روزانه، ۱۲ هزار جفت بود.

سال ۵۷، شرکتش بیش از ۱۱ هزار نفر کارگر و کارمند و فروشنده و ... و حدود ۴۰۰ فروشگاه در شهرهای مختلف #ایران داشت که تمامی آن‌ها، در سال ۵۸ مصادره شد. از این پس، کفش ملی بین دولت و سازمان بازنشستگی دست به دست می‌شد. ماشین آلات را یک به یک فروختند و کارخانه‌ای به آن عظمت را تبدیل به انبار کردند. نیروهایش به کم‌تر از هزار نفر رسیدند.

خودش رفت و می‌گویند بچه‌هایی که تحت پوشش داشت را هم با خود برد به آمریکا، و آن‌جا کارخانه‌ی کفش چرم بوستون را راه انداخت و در مصر هم کارخانه‌ی کفش استاندارد.

سال‌ها از مصادره‌ی دارایی‌هایش که گنجینه‌ای خودساخته از بورژوازی_ملی ایران بود، می‌گذشت، نه نامی از برند ملی باقی مانده بود و نه چیزی از کارخانه اما پیغام فرستاد که بگذارید برگردم و کفش ملی را احیا و ده‌هزار شغل برای جوانان ایجاد کنم. تا سال ۸۵ که در آمریکا چشم از جهان بست، هیچ کس پاسخش را نداد.

روح مرحوم محمد رحیم متقی ایروانی شاد که حالا چهل سال پس از غصب اموالش، می‌گویند📌 خاطراتی که او ساخته را بنویسید تا از میراثش به شما کفش بدهیم.
‎

پی‌نوشت: اکانت توییتری منسوب به کفش ملی، از کاربران درخواست کرده تا با ذکر خاطرات خود از این برند، کفش جایزه بگیرند

✅ @karkhone

1 comment

Hadi Moshtaghi
روحش شاد