ملت ایران که یکی از انها که خودم باشم چکاری از دست من ساخته است وکاری از دست ملت میشه انجام داد بکین انجام میدن

!تواند بود و باید بودها گفتند

اینکه چه کار باید کرد مشخص است. در درجه اول سازماندهی نیست و بعد عزم و ارادۀ لازم در مردم

اگر یک اتحاد نسبی در بین اپوزیسیون بود از مشروطه‌خواهان و جمهوری‌خواهان گرفته تا چپ‌ها و بقیه گروه‌ها و رسانه‌هایی که ادعای براندازی دارند همه اطلاعیه می‌دانند و از مردم می‌خواستند مقابل بی‌دادگاه انقلاب تجمع کنند. متاسفانه این همبستگی نیست

ظلم و بی‌عدالتی که در حق این سه نفر می‌شود که دیگر نباید محل اختلافات سیاسی باشد. الان خانم فاطمه سپهری و آقای منوچهر بختیاری فراخوان بدهند و مردم را دعوت به تجمع کنند، می‌بینید چپ‌ها به نئولیبرالیسم حمله می‌کنند، فرشگردیها تهمت می‌زنند، جمهوری‌خواهان منتظر توئیت شاهزاده می‌مانند و ....

درست است دوست خوبم، هماهنگی و اتحاد وجود ندارد اما من از شما می پرسم، این اتحاد و ایجاد همبستگی وظیفه من و شما شهروند خاموش و زخم خورده می باشد یا بر عهده هدایتگران و سکانداران اپوزیسیون؟ما کاری از دستمان ساخته نیست و کاری نمیتوانیم انجام دهیم.این عدم اتحاد به نظر من یک مشکلی است که اتفاقی نیست.رضا پهلوی که در بین اپوزیسیون جایگاه رزرو شده ای دارد، به نظرم بزرگترین کارشکنی ها در طول تاریخ از طرف خودش بوده است.نه حاضر است در صورتی که تمایلی ندارد که اینطور به نظر میرسد، از این کار کناره گیری کند و نه حاضر است فعالانه به ساماندهی اپوزیسیون وارفته بپردازد.به همین دلیل و چند دلیل مهم دیگر خودش را به نقطه منفعل اپوزیسیون تبدیل کنده و وظایف اپوزیسیون را تعدیل و حتی خنثی می کند. نظر من البته این است که تمایلی به فعالیت سیاسی ندارد اما به اصرار برخی اعلام به کناره گیری نمی کند تا تشکیلات دچار شوک نشود ولی همین حضور بدون حضور خودش بدترین خیانت هاست.البته امکان تخریب هدفمند هم وجود ندارد،این که شما بیایید در بحرانی ترین روزها به جای برنامه ریزی و کسب توجه اکثریت به یوگا کردن و لنگ هوا کردن بپردازید،خودش عملی پرمعنی است و قطعا بدون هدف نیست.میبینیم حتی رسانه های ج.ا هم زیاد تحویلش نمیگیرند یعنی تخریبش نمی کنند و این نشانه خوبی نیست و نخواهد بود.خوشحال میشوم نظر شما را هم بشنوم چون به نظرم این شرایط اصلا و ابدا به نفع مردم نیست.

درود بر شما

کاملا قبول دارم که همبستگی بین گروه‌های اپوزیسیون باید توسط رهبران خود اپوزیسیون شکل بگیرد.

این همبستگی هم اصلا قرار نیست یک اتحاد منسجم باشد که همه گوش به حرفهای یک نفر بدهند (مانند انقلاب ۵۷ که تقریباً همه رهبری خمینی را پذیرفته بودند) اما وقتی ۳ جوان معترض را به ناحق می‌خواهند اعدام کنند انتظار می‌رود اپوزیسیون یک نوع همبستگی و یکصدایی از خودش نشان بدهد چون مسئله اختلاف نظر در باب سیاست یا اقتصاد یا نوع حکومت و این چیزها نیست، مسئله جنایتِ حکومت - و جان چند هموطن است. یا وقتی ۱۴ نفر در داخل ایران درخواست استعفای خامنه‌ای، لغو قانون اساسی و برگزاری همه‌پرسی را دادنددادند؛ انتظار حمایت بیشتری از اپوزیسیون خارج کشور می‌رفت و شرایط مهیا بود ولی متاسفانه شکل نگرفت

در مورد شاهزاده رضا پهلوی، ایشان شخصیت جنگنده و فعالی ندارند. فعال نیستند. چرا؟ نمیدانم.

ولی بعضی فاکتورها را در فضای اپوزیسیون (بخصوص خارج از کشور) می‌بینم که می‌تواند روی هر فعال سیاسی تاثیر بگذارد. مثلاً حجم دروغگویی‌ها و تهمت‌زدن‌ها که علیه همدیگر به کار می‌برند. اپوزیسیون بیشتر از آنکه علیه جمهوری اسلامی باشد تبدیل شده به اپوزیسیون علیه خودش. بعضی وقتها حجم دروغ‌ها و تهمت‌هایی را که مثلاً علیه مسیح یا محمد نوری‌زاد به کار می‌برند می‌بینم با خودم فکر می‌کنم من اگر جای آنها بودم تا حالا میدان را خالی کرده بودم. شخص باید انگیزه‌های خیلی قوی‌ای داشته باشد تا دوام بیاورد و به مبارزه ادامه بدهد. شاهزاده رضا پهلوی هم خارج از این فضا نیست. کم دروغ و تهمت و دشنام نمی‌دهند. ایشان در گذشته (۱۵-۲۰ سال پیش) بیشتر در صحنه سیاسی بودند شاید به این نتیجه رسیدند که بهتر است کمی عقب بایستند و زیاد وارد جریانات نشوند

رفتار منفعلانه شاهزاده رضا پهلوی برای من عادی و قابل درک نیست. اینکه کسی با چنان موقعیت و امکاناتی اینقدر از صحنه و جریانات سیاسی کنار باشد. ایشان یا نمایندگان ایشان می‌توانند بروند به کنفرانسها و سخنرانی کنند؛ مواضع‌شان را بیان کنند؛ با رهبران دیگر کشورها دیدار کنند؛ با گروه‌های اپوزیسیون بحث و تبادل آراء داشته باشند؛ فراخوان بدهند، با جوانان داخل ایران در ارتباط باشند؛ حزب تشکیل بدهند و لابی کنند و هزار و یک کار دیگر. اگر مردم و دیگر گروه‌ها همراهی نکردند، آنگاه بگویند آهای مردم من سعی خودم را کردم به این دلیل و آن دلیل نشد. ولی متاسفانه چنین چیزی از ایشان نمی‌بینیم. مثلاً در جریان کشته شدن قاسم سلیمانی ایشان هیچ حرفی نزدند یا موضعی نگرفتند. من نشنیدم. جای تعجب دارد

اما از سوی دیگر من ایشان را مانع یا ترمزی برای اپوزیسیون نمی‌دانم. درست است که نقش پررنگی از خودشان نشان نمی‌دهند ولی ترمز اپوزیسیون هم نیستند. اپوزیسیون خودش مشکلات اساسی دارد که هیچ ربطی به شاهزاده ندارد. یکی از این مشکلات ناتوانی در کار جمعی و حزبی است. یک مشکل فرهنگی. می‌گویم مشکل فرهنگی و می‌دانم برخی که این متن را می‌خوانند می‌گویند باز مشکلات فرهنگی را پیش کشید. ولی به نظر من وجود دارد. کسی به ما یاد نداد (خودمان هم در خارج از کشور که شرایط مهیا بود یاد نگرفتیم) دور هم جمع شویم، همدیگر را نقد کنیم، مناظره کنیم، و در کنارش اگر لازم شد با هم ائتلاف کنیم و از هم حمایت کنیم. این می‌شود که جبهه ملی یک شاخه در داخل کشور دارد، یک شاخه در آلمان دارد، یک شاخه در فرانسه دارد، یک شاخه در انگلیس دارد، هیچ کدام هم دیگری را قبول ندارد. یا چریک‌های اکثریت حاضر نیستند با چریک‌های اقلیت سر یک میز بنشینند. به روی هم اسلحه می‌کشند. این دست رفتارها نه به جمهوری اسلامی ربط دارد و نه تقصیر شاهزاده رضا پهلوی است. در تاریخ‌مان کم نداشتیم. رفتار حزب توده با خلیل ملکی، جبهه ملی با بختیار، یا قصاید ملک‌الشعرای بهار علیه کسروی، ایرج‌میرزا علیه عارف قزوینی

دوستان عزیز که بالا کامنت دادید چقدر خوب و عالی بود اگر در بین اپوزوسیون اتحاد می‌بود ولی حالا که نیست نباید به آنها چشم امید داشت که حداقل بدلیل عدم شناخت نسبت به وضع موجود داخل احتمال خطا ی شناختی در اتخاذ مواضع آنها زیاد است بهتر است با مسئولیت پذیری و حمایت از یکدیگر و حمایت از کسانی که باظلم مقابله میکنند هر کدام وظایف ملی میهنی خود را در دوره ای که برای زندگی در آن انتخاب شده ایم‌به نحو احسن انجام بدیم این کمترین کار ولی با ارزش ترین هست .
به امید فردایی بهتر برای همه 🖐