سهم «اصلاح‌طلبان» در شکست اخیر «اصلاحات»
سعید رضوی فقیه، جواد سلیمانی
تکلیف انتخابات مجلس یازدهم از هم اینک معلوم است. شمارش آرای نخستین مرحله پایان یافته و اصولگرایان اکثریت کرسی‌های مجلس را تصاحب کرده اند، آن هم با فاصله ای بسیار زیاد؛ هم در تعداد کرسی ها و هم در تعداد آراء. رقابت در معدودی از کرسی های باقی مانده به مرحلۀ دوم کشیده شده که نتایج کلی آنها نیز از هم اینک قابل پیش‌بینی‌ست. واقعیت ماجرا از این قرار است که به طور خلاصه و در دو جملۀ کوتاه: «اصلاح‌طلبان» شکست سختی متحمل شده‌اند و شکست سختی نیز به «جنبش اصلاح‌طلبی» تحمیل کرده‌اند.
در باب این دو شکست و تبیین اسباب و تحلیل پیامدهایش سخن بسیار است که اگر عزمی برای درس آموختن از خوب و بد روزگار موجود باشد لامحاله باید صریح و بی پروا بدانها پرداخت. هرچند تجربۀ بیست و دو سال «اصلاح طلبی» حکایت از آن دارد که «اصلاح طلبان» (بخوانید قیم های خودخواندۀ اصلاحات) نه تنها گوش خود را بر نقدها و نصایح مشفقانۀ دوستان، بلکه چشمان خویش را نیز بر تجارب بزرگ پشت سر و پیشاروی خود بسته اند. از کامیابی ها سرخوش و از ناکامی ها سرخورده می شوند اما از هیچکدام درسی برای آینده نمی گیرند و هم ازینروست که در چرخۀ تکرار فراز و فرودها گرفتار آمده و سرنوشت خود را به تقدیر، و نه تدبیر، واگذارده اند.
در نوشتار حاضر صرفا به چند نکته در باب نقش و مسئولیت «اصلاح طلبان» و به طور مشخص «شورایعالی سیاستگذاری اصلاح طلبان، شعسا» در ناکامی انتخاباتی اخیر می پردازیم، با این انگیزه که نقد عملکرد درونی جبهۀ اصلاحات و بررسی نقش و مسئولیت کنشگران اصلی و تاثیرگذار این جریان، در سایۀ رد صلاحیتهای گسترده، سلیقه ای و غیرقانونی شورای نگهبان فراموش نشود و به محاق نرود. به گمان ما نقطۀ کانونی شکست و ناکامی اخیر، ادبار عمومی مردم نسبت به اصلاح طلبان، و ناامیدی اعتراض آمیز بدنۀ اجتماعی جنبش اصلاحی نسبت به امکان تغییر از طریق روندهای موجود است و در پیدایش این وضعیت اسفبار نیز بی عملی و بدعملی کنشگران تاثیرگذار جبهۀ اصلاحات، بیش از هر عامل دیگر موثر بوده است. این واقعیت تلخ را باید پذیرفت هرچند که ناخوشایند است. به باور ما انکار مسئولیت اصلاح طلبان در پیدایش این وضعیتِ برزخی و فاقد چشم اندازی روشن برای آینده، اگر آگاهانه باشد مردم فریبی نابکارانه است و اگر ناآگاهانه باشد، خودفریبی نابخردانه. همچنان که حکومت و نهادهای آن نباید ناکارآمدی خود را در حل بحرانها و حتی در تمشیت امور جاری انکار و مسئولیت خود را در فسادها و آشفتگی ها نادیده بینگارند و همۀ مشکلات را یکسره به دژخویی دشمنان حوالت دهند، اصلاح طلبان تاثیرگذار نیز نباید با فرافکنی از پذیرش مسئولیت های خود در رسیدن به نقطۀ اسفبار کنونی سر باز زنند و شکست ها و ناکامی ها را صرفا به سرسختی برخی افراد، نهادها و ساختارها نسبت دهند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/73793
سعید رضوی فقیه، جواد سلیمانی
تکلیف انتخابات مجلس یازدهم از هم اینک معلوم است. شمارش آرای نخستین مرحله پایان یافته و اصولگرایان اکثریت کرسی‌های مجلس را تصاحب کرده اند، آن هم با فاصله ای بسیار زیاد؛ هم در تعداد کرسی ها و هم در تعداد آراء. رقابت در معدودی از کرسی های باقی مانده به مرحلۀ دوم کشیده شده که نتایج کلی آنها نیز از هم اینک قابل پیش‌بینی‌ست. واقعیت ماجرا از این قرار است که به طور خلاصه و در دو جملۀ کوتاه: «اصلاح‌طلبان» شکست سختی متحمل شده‌اند و شکست سختی نیز به «جنبش اصلاح‌طلبی» تحمیل کرده‌اند.
در باب این دو شکست و تبیین اسباب و تحلیل پیامدهایش سخن بسیار است که اگر عزمی برای درس آموختن از خوب و بد روزگار موجود باشد لامحاله باید صریح و بی پروا بدانها پرداخت. هرچند تجربۀ بیست و دو سال «اصلاح طلبی» حکایت از آن دارد که «اصلاح طلبان» (بخوانید قیم های خودخواندۀ اصلاحات) نه تنها گوش خود را بر نقدها و نصایح مشفقانۀ دوستان، بلکه چشمان خویش را نیز بر تجارب بزرگ پشت سر و پیشاروی خود بسته اند. از کامیابی ها سرخوش و از ناکامی ها سرخورده می شوند اما از هیچکدام درسی برای آینده نمی گیرند و هم ازینروست که در چرخۀ تکرار فراز و فرودها گرفتار آمده و سرنوشت خود را به تقدیر، و نه تدبیر، واگذارده اند.
در نوشتار حاضر صرفا به چند نکته در باب نقش و مسئولیت «اصلاح طلبان» و به طور مشخص «شورایعالی سیاستگذاری اصلاح طلبان، شعسا» در ناکامی انتخاباتی اخیر می پردازیم، با این انگیزه که نقد عملکرد درونی جبهۀ اصلاحات و بررسی نقش و مسئولیت کنشگران اصلی و تاثیرگذار این جریان، در سایۀ رد صلاحیتهای گسترده، سلیقه ای و غیرقانونی شورای نگهبان فراموش نشود و به محاق نرود. به گمان ما نقطۀ کانونی شکست و ناکامی اخیر، ادبار عمومی مردم نسبت به اصلاح طلبان، و ناامیدی اعتراض آمیز بدنۀ اجتماعی جنبش اصلاحی نسبت به امکان تغییر از طریق روندهای موجود است و در پیدایش این وضعیت اسفبار نیز بی عملی و بدعملی کنشگران تاثیرگذار جبهۀ اصلاحات، بیش از هر عامل دیگر موثر بوده است. این واقعیت تلخ را باید پذیرفت هرچند که ناخوشایند است. به باور ما انکار مسئولیت اصلاح طلبان در پیدایش این وضعیتِ برزخی و فاقد چشم اندازی روشن برای آینده، اگر آگاهانه باشد مردم فریبی نابکارانه است و اگر ناآگاهانه باشد، خودفریبی نابخردانه. همچنان که حکومت و نهادهای آن نباید ناکارآمدی خود را در حل بحرانها و حتی در تمشیت امور جاری انکار و مسئولیت خود را در فسادها و آشفتگی ها نادیده بینگارند و همۀ مشکلات را یکسره به دژخویی دشمنان حوالت دهند، اصلاح طلبان تاثیرگذار نیز نباید با فرافکنی از پذیرش مسئولیت های خود در رسیدن به نقطۀ اسفبار کنونی سر باز زنند و شکست ها و ناکامی ها را صرفا به سرسختی برخی افراد، نهادها و ساختارها نسبت دهند.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/73793
1 comment
شِکَری
درود بر شما
Log in to comment