به نظر من بی انگیزه بودن هست و اینکه بها نمیدن.برای جامعه ما قند وقروت یکی هست.و اینکه هیچ کس در پست وجایگاه خودش نیست واین باعث بی رغبتی در شخص میشود.با تشکر از کارنیل

عدم مدیریت صحیح و برنامه ریزی

به نظر من بی علاقه بودن افراد به کارشون

ما دومین کشور افسرده دنیا هستیم.طبیعیه

نا امیدی، نبود روند روبه رشد، الگو برداری ، و انتظارات بسیار زیاد . من برادرم در نیویرک زندگی میکنه. تعریف میکرد، یه پسر 19 ساله هاروارد قبول شده بود، اما برای در اوردن هزینه های شهریه روزی 3 شیفت کار میکرده. در یک اتاق که چهار نفر بودند، کار میکرده. موقعی که در هاروارد بوده مجبور بوده کار کنه تا مقداری از قرض هاشو بده . و هنوز خدا رو شاکر بود بخاطر نعمتهایی که داشته. چون هم چراغ امید داشته و هم میدونسته تفاوت فیلم های هالیوودی با واقعیت امریکا کجاست. ما همش چشمامون به خارجیاست که بگیم ، اونا چی دارند ما چی نداریم. افسردکی هم از همین ناشی میشه.

به زندگی معمولی راضی بودن و بی هدفی و بی امید بودن

بیشتر این آمار برمی گرده به سیستم دولتی و آمار بیش از 2 میلیون کارمند دولتی ک خیلی از اون ها توی دستگاه های دولتی زیادی هستن

علت اصلی عدم پیشرفت ما، قرار گرفتن آدم های بی لیاقتی که اطرافیان برای منافع خودشون بزرگ شون کردند بهشون بها دادند. مدیرها بی لیاقتی که افراد نالایق دور خودشون جمع می کنند.

تنبلی، ضعف مدیریتی، کلا سیستم اینجوریه،نمی‌خوان پیشرفتی بشه وگرنه ما از کره جلوتر بودیم.

صد درصد انگیزه تو این مورد موثره
اگر کار برای افراد جتی پیشرفت داشته باشه، فرد انگیزه بالایی برای خوب کار کردن داره، اینکه ایده‌ها و کارهتی خلاقانه اش با تشویق و حمایت همره بشه، اینکه خودش رو به کارش، به مردمش و جامعه‌اش متعهد بدونه، به کارش علاقه داشته باشه، که فکر می‌کنم بعضی‌ها شغلشون و دوست ندارن و صرفا برای حقوقش و گذران زندگی وارد اون شغل شده اند