مهارت‌های بین‌فردی تسهیل‌کننده
گوش دادن فعال - توجه کامل به درمانجو، اجتناب از وقفه انداختن بین صحبت‌های درمانجو، توجه به نشانه های کلامی و غیرکلامی. استفاده از جمع بندی و پرسش برای اطمینان از درک.
همدلی - به دنبال درک دیدگاه و احساسات درمانجو بودن است. انتقال این درک از طریق کلامی و غیرکلامی.
ارائه ارزنده‌سازی - تأیید افکار، احساسات و تجربیات درمانجو به عنوان قابل درک و انسانی و نه آسیب شناسی. پرهیز از قضاوت
نظارت بهوش بر خود - درمانگر در طول جلسات خودآگاهی را حفظ می کند، به واکنش های خود توجه می کند و پاسخ ها را تنظیم می کند.
دلبستگی عاطفی - ایجاد یک ارتباط مراقبتی و شخصی با درمانجو که بر پایه اعتماد متقابل، احترام و توجه به رفاه آنها بنا شده است.
القای امید - انتقال خوش بینی به روند درمان و ظرفیت تغییر درمانجو. تشویق انتظارات مثبت
انعطاف پذیری - انطباق مداخلات و پاسخ ها بر اساس نیازهای درمانجو در لحظه به جای پافشاری بر تکنیک و پروتکل. خودجوش و خلاق بودن.
اصالت - درمانگر با درمانجو واقعی، باز و شفاف است و در عین حال مرزهای حرفه ای مناسب را حفظ می کند.
تسلط بر این مهارت های بین فردی به درمانگران اجازه می دهد تا اتحادهای درمانی قوی با طیف وسیعی از درمانجویان ایجاد کنند و محیطی مساعد برای کار درمانی سودمند ایجاد کنند. این مهارت‌ها نشان دهنده شایستگی های اصلی در رویکردهای انسانی، شخص محور و بین فردی برای درمان هستند.
https://t.me/AcademyofPsychotherapy