گاها وقتی یاد گذشته میافتم، چه با ادمهایی که برخورد کردم چه با اهدافی ک باهاشون سر و کله میزدم چه کارهایی که ناتمام موندند و چه کارهایی که بیکمال تمام شدند، حس میکنم که اون کمالی که خودم دوست داشتم در همه چیز باشه رو به خودم روا نداشتم. حس میکنم فقط خودمم ک بخودم بدهکارم حتی یه یک سال اخیر رو خودمو سرزنش میکردم همش بخاطر چندین سالی که اونطور که باید میشد نشد. اما یه چند وقتیه که فهمیدم این هم یه بازییه که خودم با خودم پیش گرفتم. با این که ترامپ ادم خیلی جالبی نیس ولی یادمه یه بار میگفت تو شغل من ادمهای خیلی باهوش تر از من وجود داشتند اما همیشه به هیچ وجه از یه ترشولدی بالاتر نمیرفتند. همیشه یه سدی مانع صعودشون میشد. شاید منم مثل اونها دارم یه ترشولدی برا خودم میزارم در صورتی که روح و فکر ما ترشولد نداره. بقول اون خواننده هع هوورفونیک sometimes you should stop شاید بهتر باشه بازی های خودمون با خودمون رو کنار بزاریم و از یه عینک دیگه ای برای بهتر دیدن دنیا استفاده کنیم