به نظر شما تمام طریقت‌های آیینی، تمام مذاهب، کارکردی جز این داشته‌اند که راه رسیدن به آرامش را نشانمان بدهند؟

یوگا، ذن، مدیتیشن، طریقت آلفا... یا اعمال دینی مثل نماز خواندن نه مگر باید ما را به آرامش درون برسانند؟

خب وقتی در ریلکس کردن می‌گویند حواست را از بیرون بگیر و به درونت، خودت توجه کن.

در مدیتیشن یا هر راه و طریقت دیگری نخست می‌گویند چشمت را به روی جهان بیرون ببند. همه شبیه همان الله‌اکبر گفتن نماز است که هرچه هست را بینداز پشت گوش، جذب و مسحور شو.

جهان را فراموش کن. موسیقی، ادبیات و هنر می‌توانند ما را لحظاتی سحر کنند و از جهان ببریم. بازی کودکان هم برایشان چنین است. بریدن از جهان بیرون و توجه به خود. خودِ خود.

چو باز ار، چشم همت بستی از کل
مقر عزّ تو جز دست جم نیست.
شاه همدان

مهم این است که بتوانیم و بخواهیم از کل چشم ببندیم. هر طریق و دین و آیینی اگر جز این باشد و بگوید چیزی جز فریب و دروغ و دغل نیست.

نظر شما چیست؟