«منیره رحمتی» که یک مادر ۷۰ ساله است می‌گوید: «بعد از فوت همسرم فرزندانم بر سر اموال با من اختلاف پیدا کردند، خانه ام را ساختم و به هر یک از چهار فرزندم که سه پسر و یک دختر هستند، یک واحد آپارتمان دادم، اما آنها سیری ناپذیر بودند و می گفتند خانه ای که در آن نشسته ام را نیز باید بین‌شان تقسیم کنم. بر سر این موضوع، آنها با من اختلاف پیدا کردند. حدود یک سال است که سری به من نمی زنند و برایشان مهم نیست که من زنده باشم یا نه. تاسف بار است مادری که یک عمر برای فرزندانش زحمت کشیده این گونه بر سر اموال به این مادر بی توجهی شود. حالا من آرزوی مرگ دارم».
.
ناگفته نباید گذاشت که بر اساس مطالعات سال‌های اخیر، پدیده سالمندآزاری به طور کلی در ایران افزایش داشته است و حتی از میانگین جهانی آن نیز فراتر رفته است. بر اساس نتایج پژوهشی که در سال ۱۳۸۷ در تهران انجام شده است نزدیک به ۸۸ درصد از سالمندان در این کلان‌شهر به نوعی در دوران کهنسالی خود نوعی از خشونت خانگی را تجربه کرده‌اند.
.
منظور از خشونت خانگی علیه سالمندان در اینجا بیشتر معطوف به خشونت روانی‌ست که شامل پدیده‌هایی چون توهین یا تحقیر می‌شود. بی‌توجهی و غفلت از والدین از دیگر شقوق این پدیده نامطلوب است. درواقع سالمندآزاری بیشتر در حوزه عاطفی رخ می‌دهد؛ تمسخر، فریاد زدن، گرفتن قدرت تصمیم‌گیری، از جمله این‌هاست. نوع دیگری از آزار به سالمندان، فشار مالی است مانند جعل امضا یا گرفتن کارت بانکی که در برداشتن اشیای گرانقیمت یا خالی شدن حساب بانکی فرد یا گم شدن وسایل فرد سالمند رخ می‌دهد.
.
درباره این پدیده نیز این نکته را همیشه باید در نظر داشت که اساسا خیلی از سالمندان این مسئله را گزارش نمی‌دهند. در این حوزه سخنان رضا جعفری، رییس اورژانس اجتماعی خود حاوی سخنان بسیاری است. او می‌گوید: «سالمندی که خودش وابسته به مراقبت و حمایت دیگران است بندرت آزار و اذیتی را که از جانب مراقب خود می‌بیند گزارش می‌دهد چرا که نگران است حمایت و مراقبت آنها را از دست بدهد. از این رو بسیاری از تماس‌هایی که برای استفاده از امکانات اورژانس اجتماعی صورت می‌گیرد از سوی همسایه‌ها و آشنایان است».
.
- تصویر تزیینی‌ست.

مرتبط:
سالمندآزاری
http://bit.ly/2KQzich
والدین سرراهی، فرزندان رهاشده
http://bit.ly/2XJPuik

@Tavaana_TavaanaTech