چطور می‌توان مشارکت مردم در جنبش‌های اجتماعی را افزایش داد؟ این کار وظیفه چه کسانی یا گروه‌هایی است؟

متاسفانه اپوزیسیون خارج از کشور خیلی خیلی ضعیف عمل کرده

به نظر من [در شرایط کنونی] مبارزه با جمهوری اسلامی و براندازی آن باید یک مبارزه مدنی و خشونت‌پرهیز باشد

چند دلیل دارم که خلاصه می‌نویسم. هر یک را می‌توان مفصل به بحث گذاشت

یک: برای خارج کردن مردم از معظلِ بی‌تفاوتی، اگر شیوه‌های مبارزه مدنی و خشونت‌پرهیز را در پیش بگیریم، شانس بیشتری داریم که بخش ناراضی جامعه را با خود همراه کرده و وارد صحنه مبارزه کنیم. هر قدر مبارزات از سمت مسالمت‌آمیز به سمت خشونت‌آمیز سوق داده شود، تعداد کمتری از مردمِ ناراضی در آن شرکت می‌کنند

دو: مبارزه خشونت‌آمیز خواست سرکوبگران است؛ آنها به خوبی می‌دانند که در این درگیری‌ها دست بالا را خواهند داشت. همه ما در فضای مجازی فیلم تخریب اموال عمومی و شکستن شیشه مغازه‌ها توسط نیروهای گارد ویژه [و دیگر سرکوبگران] را دیده‌ایم. آنها با این کار چندین هدف را دنبال می‌کنند. یکی از اهداف اصلی آنها اینست که معترضان را آشوبگر و خشونت‌ورز معرفی کنند؛ و از این راه کشتار و سرکوبِ مردم ناراضی را توجیه کنند

سه: ما [کشور ایران] تجربه مبارزه خشونت‌آمیز [چریکی] را هم در دوران شاه و هم در دوران جمهوری اسلامی داریم. نتیجه نداد. با وجود اینکه فداییان خلق و مجاهدین توسط کشورهای عراق، لبنان، لیبی، و .... حمایت می‌شدند؛ و با وجود اینکه شاه نیروی سرکوبگرِ آموزش‌دیده نداشت؛ ساواک و پلیس در عرض چند ماه چریک‌ها را تار و مار کردند. بماند که جمهوری اسلامی در سرکوب و کشتار معترضان تخصص دارد. گروه مجاهدین، در سال‌های دهه شصت، یکی از بزرگترین گروه‌های چریکی دنیا بود، ولی در مبارزه با جمهوری اسلامیِ نوپا راه به جایی نبرد

چهار: با مبارزات مدنی و خشونت‌پرهیز مردم حمایت جامعه جهانی را خواهند داشت. اگر جمهوری اسلامی سرکوب کند [شانس بیشتری وجود دارد که] کشورهای غربی اعتراض کنند. ولی در مبارزه خشونت‌آمیز، جمهوری اسلامی معترضان را سرکوب می‌کند و اگر غربی‌ها محکوم کنند، جمهوری اسلامی می‌گوید: اینها آشوبگر هستند، خود شما با آشوبگران چه می‌کنید و ....

پنج: مبارزه مدنی و خشونت‌پرهیز در کنترل مردم است، هر وقت بخواهند به خیابان می‌آیند، در فضای مجازی هماهنگی‌ها را انجام می‌دهند، اعتصابات سراسری می‌کنند و ... ولی مبارزات خشونت‌آمیز در کنترل جمهوری اسلامی خواهد بود

کابوس جمهوری اسلامی اینست که مردم ناراضی میلیونی به خیابان بیایند و یک برگ کاغذ را بالا بگیرند که رویش نوشته «نه به جمهوری اسلامی». نه شعاری بدهند و نه با کسی درگیر شوند

نکته پایانی: اگر برخی از مردم به خیابان بیایند و سطل آشغال آتش بزنند یا شیشه بانک‌ها را بشکنند، خشم مردم قابل فهم است، من آنها را سرزنش نمی‌کنم، نباید انتظار داشت همه به خیابان بیایند و افلاطون بخوانند. اما برخی از افراد به اسم اپوزیسیون در خارج از کشور مردم را تشویق به هرج و مرج و مبارزات خشونت‌آمیز می‌کنند. آنها دنبال آزادی و دموکراسی نیستند، دنبال منافع خودشان هستند

نکته دیگر: در بالا هم تاکید کردم. "در شرایط کنونی" مبارزه با جمهوری اسلامی باید یک مبارزه مدنی و خشونت‌پرهیز باشد. آیا با این نوع مبارزات می‌توان جمهوری اسلامی را سرنگون کرد؟ من بعید می‌دانم. در آینده ممکن است مبارزات به سمت و سوی دیگری برود. قابل پیش‌بینی نیست. ولی در حال حاضر مبارزات باید خشونت‌پرهیز باشد