دکتر محمدرضا باطنی، زبان‌شناس و مترجم، گفت‌وگویی داشت با مجله‌ی آدینه در سال ۱۳۶۶ که در دو بخش منتشر شد و این فایل بخش یکم آن است. او در این گفت‌وگو نخست تعریفی ساده از زبان‌شناسی می‌دهد و تفاوتش با زبان‌دانی و ریشه‌شناسی را توضیح می‌دهد. سپس به بحث زبان اول می‌پردازد و این بحث را پیش می‌کشد که ممکن است فارسی‌آموزی در برخی نقاط ایران باعث افت یا ترک تحصیل بشود، که البته هیچ مستنداتی ارائه نمی‌دهد و اساساً چنین حرفی بیش‌تر وجهی سیاسی دارد و شاید در آن سال‌ها ایشان از آن اطلاعی نمی‌داشتند. در ادامه می‌گویند این‌که ما هنوز فردوسی و بیهقی را می‌فهمیم، مایه‌ی شگفتی است و باید بررسی علمی بشود؛ اما روزی فراخواهد رسید که ما زبان گذشتگان را متوجه نشویم و نیاز به شرح و تفسیر و حتی ترجمه داشته باشیم. هم‌چنین معتقدند که هیچ خطری زبان فارسی را تهدید نمی‌کند؛ اما فارسی را دچار بحران می‌داند که آن را از سر خواهد گذراند. ایشان به‌جای ناتوانی زبان فارسی در بیان مفاهیم علمی، از نارسایی استفاده می‌کنند. ایشان از افراط در گفتاری‌نویسی هم صحبت می‌کنند و هم‌چنین توضیحاتی درباره‌ی تأثیر ترجمه بر زبان فارسی می‌دهند.

@REsearchers
‌