دانشگاه نوشیروانی بابل بخاطر وجود پژوهشگری چون دکتر داوود دمیری گنجی احتمالا به این رتبه رسیده است که البته بخاطر وجود تیم بزرگی که ایشان دارند نسبت مقالات سالانه ایشون و نسبت استنادات و خودارجاعی ها هم بسیار بالاست ، ایشون تا این لحظه 36 مقاله 2019 دارند که این مقالات تا کنون حدود 150 بار رفرنس خورده است. با اینکه عملکرد ایشون تقریبا شگفت انگیز به نظر می آید اما از بسیاری لحاظ نیز قابل دفاع نیست و بجای نشان دادن قدرت علمی دانشگاه دیدگاه های منفی نیز در مورد این سیستم مقاله دهی بوجود می آورد. در سخنرانی که ایشون در دانشگاه بهشتی داشتند از سیستم مقاله دهی بالا و خودارجاعی بشدت دفاع کردند و حتی تشویق کردند اما واقعا آیا این مسئله نشان دهنده مرجعیت علمی یک دانشگاه یا یک کشور میتواند باشد ؟ بماند که سیستم سبد مقاله ایشان هم کمی جای بحث دارد. نهایتا سوال دیگری که باقی میماند اینکه آیا یک پژوهشگر میتواند در روند 36 مقاله چاپ شده در طی تنها یک سال دخالت مستقیمی داشته باشد ؟ آیا این معقول است یا صرفا یک نام در کنار اسامی اصلی این مقالات است ؟

این موضوع ثابت می کند هنوز شاخص استناددهی پالایش نشده. به جای تعداد استناد، باید به شاخصی چون تعداد استناد به مقاله از سوی نویسندگانی با دست کم سه هزار کیلومتر فاصله توجه کرد. اگرچه ذهن های نوآور! برای این شاخص هم به تدریج راهی پیدا می کنند ولی در حال حاضر این شاخص موثرترین است. مشابه این پیشنهاد را برخی از نظام های رتبه بندی بین المللی برای ارزیابی تعداد قراردادهای اجرای طرح پژوهشی مشترک بین المللی به کار می برند. در این شاخص، ملاک فاصله به هزار کیلومتر است.

پیشنهاد می کنم این لینک را مطالعه فرمایید:
https://t.me/scientometric/479