تاثیر متقابل آموزش بالینی و شخصیت درمانگر: مسیری به سوی یکپارچگی

آموزش بالینی تنها به قصد شکل‌دهی رفتارِ درمانگرانه طراحی نشده است بلکه به شکل عمیق‌تری با شخصیت درمانگر پیوند می‌خورد این پیوند دوسویه است: هم آموزش‌ها شخصیت درمانگر را شکل می‌دهند و هم شخصیت درمانگر بر نحوه کاربست آموزش‌ها تاثیر می‌گذارد
تمرین مداوم مهارت‌های درمانی به تدریج به تغییر درونی درمانگر می‌انجامد این تغییر فراتر از یادگیری صرف تکنیک‌هاست و به لایه‌های عمیق‌تر شخصیت نفوذ می‌کند همانطور که یک نوازنده با تمرین مداوم نه تنها مهارت نوازندگی بلکه درک موسیقایی عمیق‌تری پیدا می‌کند، درمانگر نیز با تمرین مهارت‌های درمانی به درک عمیق‌تری از انسان و روابط انسانی دست می‌یابد
کاربست عملی مهارت‌ها در درازمدت به شکل‌گیری فضایل شخصیتی می‌انجامد برای مثال تمرین مداوم همدلی به تدریج به گشودگی بیشتر نسبت به تجربه‌های دیگران منجر می‌شود و تمرین پذیرش نامشروط به پرورش نگرش پذیراتر در زندگی شخصی می‌انجامد.

اما چگونه؟
درمانگران باید آگاه باشند که هر جلسه درمانی فرصتی برای رشد شخصی آنهاست هر مراجع با چالش‌ها و ویژگی‌های منحصر به فرد خود فرصتی برای تمرین و تعمیق مهارت‌های درمانی فراهم می‌کند

خودآگاهی مستمر نسبت به تغییرات درونی ضروری است درمانگران باید نسبت به تاثیر کار درمانی بر نگرش‌ها، ارزش‌ها و الگوهای ارتباطی خود هشیار باشند این خودآگاهی به آنها کمک می‌کند تا مسیر رشد خود را هدفمندتر دنبال کنند

نظارت بالینی باید علاوه بر مهارت‌های فنی به رشد شخصی درمانگر نیز توجه کند سوپروایزرها می‌توانند به درمانگران کمک کنند تا تاثیر کار درمانی بر شخصیت خود را بهتر درک کنند و از این فرصت رشد به شکل موثرتری بهره ببرند

تمرین آگاهانه مهارت‌ها در زندگی شخصی اهمیت ویژه‌ای دارد درمانگران می‌توانند مهارت‌های درمانی را در روابط خانوادگی، دوستانه و حرفه‌ای خود به کار گیرند این کاربست گسترده‌تر به تعمیق مهارت‌ها و درونی‌سازی آنها کمک می‌کند

مراقبت از خود در این مسیر رشد ضروری است درمانگران باید به نشانه‌های خستگی، فرسودگی یا مقاومت درونی توجه کنند و در صورت نیاز از حمایت‌های حرفه‌ای بهره ببرند

فرایند یکپارچگی نیازمند صبر و پذیرش است درمانگران باید بپذیرند که رشد شخصی و حرفه‌ای فرایندی تدریجی است که گاه با چالش‌ها و مقاومت‌هایی همراه می‌شود پذیرش این واقعیت به آنها کمک می‌کند تا با آرامش بیشتری در این مسیر گام بردارند

سرانجام این مسیر به نوعی یکپارچگی عمیق بین مهارت‌های حرفه‌ای و شخصیت درمانگر می‌انجامد در این مرحله دیگر تمایز روشنی بین درمانگر به عنوان متخصص و درمانگر به عنوان انسان وجود ندارد بلکه این دو در هم آمیخته و به سطح بالاتری از یکپارچگی رسیده‌اند.

منبع :
Miller, W. R., & Moyers, T. B. (2021). Effective psychotherapists: Clinical skills that improve client outcomes. Guilford Press.

https://t.me/AcademyofPsychotherapy

1 comment

سلام،همینطور...معلم...نویسنده...طبیب...روانشناس....مادر..دوست...در واقع درمانگری یک صفت است تا در کسوت های مختلف بنا به نیاز مخاطب به منصه ی ظهور درآید...و امید که شرح صدر بیابیم..تا نقش هایمان را به خوبی ایفا نماییم..من میگویم همه اینها موهبتی است الهی..فرصتی است برای رشد روحی..معنوی..شخصیتی..تکامل ‌..همه میتوانیم این ویژگی درمانگری را در وجودمان در تمام لحظه های ارتباط با خود و دیگران بپرورانیم...ممنون..یا حق