روز جمعه ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۵، تعدادی از ساکنان محلی در جنگل اطراف شهر رامسر در شمال ایران و در روستای «جواهرده» جسدی را یافتند که از درختی حلقآویز شده بود. او کسی نبود جز «غزاله علیزاده»، نویسنده ایرانی و صاحب رمان مشهور دو جلدی «خانه ادریسیها».
غزاله علیزاده درباره خود و زندگیاش در گفتوگویی با مجله ادبی «گردون»، اینچنین میگوید:
«ما نسلی بوديم آرمانخواه. به رستگاری اعتقاد داشتيم. هيچ تاسفی ندارم. از نگاه خالی نوجوانان فارغ از کابوس و رويا حيرت میکنم. تا اين درجه وابستگی به ماديت، اگر هم نشانه عقل معيشت باشد، باز حاکي از زوال است. ما واژههای مقدس داشتيم: آزادی، وطن، عدالت، فرهنگ، زيبايی و تجلی. تکان هر برگ بر شاخه، معنای نهفتهای داشت.»
درباره او بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/GhazalehAlizadeh#توانا
#پروفایل
#غزاله_علیزاده
@Tavaana_TavaanaTech
بله نسل ۵۷ واژههای مقدس زیادی داشت. الان هم چوب تقدس را میخوریم. هیچ چیز مقدس نیست. برخی چیزها چون آزادی، عدالت، و حقوق بشر "محترم" هستند نه مقدس
😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂
سپاه جنگل و مزارع رو آتیش میزنه