حسین شهید نیست شهید کسی است که اندیشه، مهرورزی، نوع‌دوستی و انسانیت را ترویج می‌کند و در این راه جان خود را فدا می‌کند بدون آنکه دست به ذره‌ای خشونت بزند شهید سقراط است که در کوچه‌های آتن جوانان را دور خود جمع می‌کرد و آنها را تشویق می‌کرد تا خدایانشان، ارزش‌هایشان و خودشان را مورد پرسش و ارزیابی قرار دهند. شهید سقراط است که دادگاه او را به جرم «فاسد کردن جوانان» و «بی‌اعتقادی به خدایان» به اعدام محکوم کرد؛ او پیشنهاد فرار توسط شاگردانش را نپذیرفت و جام شوکران را سر کشید شهید مسیح است که مردم را دعوت به عشق‌ورزیدن به یکدیگر می‌کرد. وقتی زنی زناکار را برای سنگسار می‌بردند، مانع شد و گفت کسی سنگ اول را بزند که خودش گناهی نداشته باشد. شهید مسیح است که گفت اگر به صورتتان سیلی زدند طرف دیگر را برگردانید تا یکی هم آنطرف بزنند. در ۳۳ سالگی به صلیب کشیده شد بدون آنکه ذره‌ای خشونت از خودش نشان بدهد شهید گاندی است که می‌گفت «حقیقت خداوند است» و فقط با مبارزه‌ی خشونت‌پرهیز ملت هند را از استعمار انگلیس آزاد کرد. شهید گاندی است که می‌گفت: «دوست دارم اسلحه را زمین بگذارید چرا که کمکی برای حفظ جان و انسانیت شما نمی‌کند». آخرسر هم در راه عقاید و باورهایش ترور شد شهید توماس مور است. شهید مارتین لوتر کینگ است. شهید عین‌القضاة همدانی است. شهید حلاج است حسین که شمشیر کشید و برای قدرت و ثروت با پسرعمویش جنگید، که دیگر شهید نیست (داخل پرانتز بگویم حسین بطرز فجیعی کشته شد و هیچ انسانی سزاوار نیست آنطور فجیع کشته شود). آن بسیجی که سلاح به دست گرفت و گفت جنگ نعمت است! راه قدس از کربلا می‌گذرد! او که دیگر شهید نیست. شهید احمد کسروی است عکس بالا: اجساد سلاخی‌شده احمد کسروی و منشی‌اش حدادپور توسط فدائیان اسلام در ساختمان دادگستری