تغییر پارادایم (یا همان توبه گرگ)
در سال 1944 هنوز حکومت هیتلر کاملاً پابرجا بود. امّا اقتصاددانی به نام لودویگ ارهارت (Ludwig Erhard) که نگذاشته بود پروپاگاندای کورکننده نازی‌ها آسیبی به چشم بصیرتش برساند، فرض را بر این گذاشت که آلمان دیر یا زود در این جنگ شکست می‌خورد و ماشین سیاسی و نظامی رایش سوم فرومی‌پاشد. و بر مبنای همین فرض، توانست به یک فردای تلخ ولی واقعی فکر کند و برای آن چاره بیندیشد.
ارهارت هم احتمالاً می‌توانست به پیشوا یا مقامات مادون او نامه سربسته یا سرگشاده بنویسد و ضمن محکوم کردن دشمنان و تشکّر از فداکاری‌های نیروهای مسلّح، رژیم ناسیونال سوسیالیست را به «تغییر پارادایم» دعوت کند. امّا چنین کاری نکرد. به جای آن در اتاقش نشست و به سؤالاتی فکر کرد که به زودی جوابشان برای نجات کشور لازم می‌شد، سؤالاتی مثل این‌ها: چطور می‌شود اقتصاد آلمان را که زیر منگنه برنامه‌ریزی دولتی و کنترل قیمت‌ها مچاله شده است، به یک وضع طبیعی و معقول برگرداند؟ با حجم عظیمی از پول که دولت نازی خلق کرده است چه باید کرد؟ آیا واحد پول فعلی را می‌توان حفظ کرد یا باید به فکر واحد پول جدیدی بود؟ تکلیف بدهی‌های سرسام‌آور دولتی چه خواهد شد؟ تجارت خارجی را چطور باید از نو سامان داد و احیا کرد؟ غرامت‌های جنگی که بر گردن آلمان می‌افتند از کدام محل باید پرداخت شوند؟
متأسفم که در ایران امروز تا جایی که می‌دانیم کسی به این پرسش‌های حیاتی فکر نمی‌کند. اساتید اقتصاد ما همچنان امید دارند که میخ آهنین نصیحت در سنگ لجاجت ایدئولوژیک فرو برود، با آن که تا کنون حاکمیت به هیچ کدام از ده‌ها بیانیه و نامه هشدارآمیزی که نوشته‌اند حتّی ذرّه‌ای اعتنا نکرده.
اساتید بزرگوار! خودتان هم می‌دانید که حاکم ایران «تغییر پارادایم» نخواهد داد. برای او مرگ گواراتر از آن است که سر عقل بیاید و معمولی و متعارف عمل کند. رجال مورد اعتمادش نیز برای آن که شایستگی‌شان احراز شود، اوّل باید ثابت کرده باشند که گوششان به هیچ منطق و استدلالی بدهکار نیست و هرگز قرار نیست از واقعیات چیزی بیاموزند یا عبرتی بگیرند. بنابراین از خودتان خواهش میکنم که: تغییر پارادایم دهید لطفاً. پارادایم خیرخواهی و مصلحت‌اندیشی برای حاکمیت فعلی ایران خیلی وقت پیش پوسیده و فرو ریخته است. این گرگ نمی‌تواند توبه کند. آیا برای اقتصاد دریده و آش و لاشی که از او به میراث خواهد ماند فکری دارید؟
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
در سال 1944 هنوز حکومت هیتلر کاملاً پابرجا بود. امّا اقتصاددانی به نام لودویگ ارهارت (Ludwig Erhard) که نگذاشته بود پروپاگاندای کورکننده نازی‌ها آسیبی به چشم بصیرتش برساند، فرض را بر این گذاشت که آلمان دیر یا زود در این جنگ شکست می‌خورد و ماشین سیاسی و نظامی رایش سوم فرومی‌پاشد. و بر مبنای همین فرض، توانست به یک فردای تلخ ولی واقعی فکر کند و برای آن چاره بیندیشد.
ارهارت هم احتمالاً می‌توانست به پیشوا یا مقامات مادون او نامه سربسته یا سرگشاده بنویسد و ضمن محکوم کردن دشمنان و تشکّر از فداکاری‌های نیروهای مسلّح، رژیم ناسیونال سوسیالیست را به «تغییر پارادایم» دعوت کند. امّا چنین کاری نکرد. به جای آن در اتاقش نشست و به سؤالاتی فکر کرد که به زودی جوابشان برای نجات کشور لازم می‌شد، سؤالاتی مثل این‌ها: چطور می‌شود اقتصاد آلمان را که زیر منگنه برنامه‌ریزی دولتی و کنترل قیمت‌ها مچاله شده است، به یک وضع طبیعی و معقول برگرداند؟ با حجم عظیمی از پول که دولت نازی خلق کرده است چه باید کرد؟ آیا واحد پول فعلی را می‌توان حفظ کرد یا باید به فکر واحد پول جدیدی بود؟ تکلیف بدهی‌های سرسام‌آور دولتی چه خواهد شد؟ تجارت خارجی را چطور باید از نو سامان داد و احیا کرد؟ غرامت‌های جنگی که بر گردن آلمان می‌افتند از کدام محل باید پرداخت شوند؟
متأسفم که در ایران امروز تا جایی که می‌دانیم کسی به این پرسش‌های حیاتی فکر نمی‌کند. اساتید اقتصاد ما همچنان امید دارند که میخ آهنین نصیحت در سنگ لجاجت ایدئولوژیک فرو برود، با آن که تا کنون حاکمیت به هیچ کدام از ده‌ها بیانیه و نامه هشدارآمیزی که نوشته‌اند حتّی ذرّه‌ای اعتنا نکرده.
اساتید بزرگوار! خودتان هم می‌دانید که حاکم ایران «تغییر پارادایم» نخواهد داد. برای او مرگ گواراتر از آن است که سر عقل بیاید و معمولی و متعارف عمل کند. رجال مورد اعتمادش نیز برای آن که شایستگی‌شان احراز شود، اوّل باید ثابت کرده باشند که گوششان به هیچ منطق و استدلالی بدهکار نیست و هرگز قرار نیست از واقعیات چیزی بیاموزند یا عبرتی بگیرند. بنابراین از خودتان خواهش میکنم که: تغییر پارادایم دهید لطفاً. پارادایم خیرخواهی و مصلحت‌اندیشی برای حاکمیت فعلی ایران خیلی وقت پیش پوسیده و فرو ریخته است. این گرگ نمی‌تواند توبه کند. آیا برای اقتصاد دریده و آش و لاشی که از او به میراث خواهد ماند فکری دارید؟
https://t.me/AmirrezaAbdolii/
3 comments
Log in to comment
تا جایی که سواد من یاری میکند، عمده متفکران آلمان به آمریکا کوچ کردند و آنان که مقاومتی کردند خاموش شدند!
به نظرم این مقایسه صحیح نیست. مقایسه ای است که زمان و مکان را در نظر نمیگیرد!